Blub

Stekelige transparantie radikaliseert de meute in het goede-gedragsconservatorium. Ik resplendeer in graniet. Komt allen tot mij, spreekt het wassen beeld. Allen weigeren. Maar de terugkeer tot God is volbracht, steeds in de sneeuw, waar bloed lekt uit een kachelpijp. Roest. Altijd roest. Motoren. Waar brommen die, behalve achter de bomen? De gekapzijsde realiteit verkeert in doodsnood, verdrinkt en komt tot inzicht. Maar waartoe? De vissen hebben al besloten, dat hij niet bestaat, en de vissen zijn rechters, als er ooit rechters waren. Blub.