ever since the watermelon

De tabak valt op de planken
roverszuchten uit het kruipend struikelgewas
doorziende eenheden treden aan het licht
de ramen zijn duister
de wint loeit straf.

Een briesje waait
over het gladde hout
rolt langs de rulle nerven
slingert om mijn been
en rukt de ingewanden uit de koorts die mij bezielt.

Tropenhout neuriet
ratelt het schip
flapperend zeildoek
al wat de kapitein doet
brengt de horizon naderbij.

dat u bent

Waar vind je ze nog?
De roemloze schooier, de bakker zonder meel?
Waar is nog de melkloze koe, de zijdeloze rups
de schijnvertoning van de natuur?

Nee alles is echt
alles in leven
trotzdem, wat er is gegeven
te regel schrijft:

Wat bent U, dat u bent?

los

Stromende regen

paarse, gele

krommende wegen

Bomen die hellen

over het pad

verbergen de hemel

Zwaard in mijn schede

schild op mijn steven

niets staat geschreven.

kruisingen met vuurpijlen

Waar gaat mijn weg heen grootse duivel?

grootse geest van goud gemaakt

geweren in de maneschijn

greppels door het sappig veld

noordewind, verstrooi mijn wil

mijn donderbliksem puur en pril

verzadig me met je sterke kruid

verlam me met je ijzeren vuist

te rotskam aan vogel vlieg

spat uiteen op boeg en beeld

geen sprake van een woord of kus

gericht aan mijn verlangen

Nee slechts de plicht die roept en krijst

als noodlotswinden beuken

sleuren rammen breken dreunen

in mijn borst waar ik verdwaal.