castricum-binnen

houten scheepjes dobberen
voorbij ons blinde zicht
de zon scheurt de schaduw
aan stukken onder mijn ogen

Weerbaar land, dit koninkrijk
almachtig raadsel zonder sleutel
de trouw van iemand ergens ver
aan een losgerukte dode wortel.

zand in mijn vuist

In steeds weer verlangend
krijgsgebrouwsel
wasemt de raad van de morgenstond
aan het glas
tussen mij en mijn hartstocht.

Zonnen zinken elke dag
manen drinken ons bloed
als weer eens de trommels zwijgen
aan het eind van de rand
waar het oordeel op zich laat wachten.

touw om handen

De bakens breken, rotsen splijten
overvloed aan harde feiten
kronen, wanen, dromen, lagen,
woordenvloed verwoed gedragen

op de steile helling staan
brekend als de wind
over de trotse hoofden
van op drift geraakt wasdom

ratelende slangenkreten
mengen zich in de wind
schudden mij af op een rots
de naam van mijn naam

Vooralsnog vloedt het rood
om mij heen aan het eind
twee Adelaars en een baken
het voortouw neemt me in handen.

brak verlangen

De dromen komen uit een duister geslacht
de tranen zweven boven de wolken van macht
de ramen zijn zwart
zij is vertrokken

altijd voor eeuwig ontroostbaar verteren
knagende magen van leer
de tanden des tijds doen me denken
maar in godnaam aan wat?

Mijn leven spint, mijn ziel weeft
mijn blik schiet in het rond
het geluk lacht me toe in de spiegel
aan de andere kant van de deur.

rond de rijkwijdte van de vuurdoop
sleurt de hete adem van de wanhoop
me mee op zijn zieke ros
schuimbekkend door het wervelende onheil