paars fruit

De dwaasheden strekken zich uit over het landschap, arrogant rollen ze in de modder, en over de steden, verpletteren kerken en parlementsgebouwen, en gewone huizen van gewone burgers waarin gewone kinderen met gewone stukken speelgoed gewoon aan het spelen zijn. De nacht dondert. Het mag niet deren.

De gracht was afgesloten voor verkeer, maar ik zette vaart en scheurde voort, ik was er nog net niet bijna, maar dat zou komen. Mijn stuurwiel was los in mn handen en mechanismen die deden denken aan trollenhoofden zaten onder de motorkap verantwoordelijkheid te nemen. Maar voor wat? Mijn koers, mijn koers. Ik bedacht het me, toen vergat ik het en at van mn sandwich. Amsterdam raasde voorbij en ik keen niet eens goed naar de toeristische attracties. 

Aangekomen bij de paleisdeur stapte ik uit en bonsde op het koper. Niemand deed open. Ik vroeg hen hoe het was geweest op de Aegeische zee en hij schudde zijn hoofd. "Don't even ask" zei hij en begeleidde me door de grote hal en palissade onder de balustrades naar het centrale vertrek, waar ik werd opgewacht door zeven konijnen. Deze gingen mij tot heerser uitroepen, maar ik wist dat toen nog niet. Ik wist nog niet wat, in werkelijkheid, de konijnen hier op aarde gekomen zijn te bewerkstelligen. Ik dacht meer dat het pluizige bolletjes waren zonder al ter veel planmatigheid in hun bolletjes.

de waas

 Een plaats

op het schuureiland

verdovende kwaliteiten bezit het in vermetele kwantiteiten

netelige situaties in de uitverkoop

trotserend: de diepte van het geluk

de wind der waan, wanhoop, verwarring

de spelletjes-speler tiert welig in zulke dagen

het achteruitkijkspiegeltje bibbert.

'Objects are closer than they appear' 

Urban tastes

Oh her eyes - he thought. He sat across, the table, their "breakfast" - bacon, beans - sticky and red. "Well now!" he with his bariton. She, her eyes, he had their attention. Nothing else to say. Quick! Make up a - "Do you like your eggs?" He laughed at his unintended, but hilarious pun. She shrugged. Then she turned her face, along with her shoulders and the hillsides below, to face the next booth. "Pass me the salt please? This food is so stale."  Insult!! His blood ran quicker. His eyes narrowed. He grabbed his fork, his knuckles, whitened...

Hand in hand now, looking at the boring ideas about lust in the shopwindows. Winds of desire, unreliable, fickle, hand in hand still, her glasses - perhaps a touch of sweat? Triumph. Now he let her go, onward in front. Ha! His. Grey wool, tight, excess, curves, lawyer... his for now. What to do? A hotel? Quick. Any second now, it could end. What was he? Not her, certainly not that. Who knew, perhaps that was enough.

She turned to him later, on a corner, drinking from a can of coke. Suddenly she was... human. What did she want? Was he her dog? Was she his? A "serious" question. He answered with guile, his profession. He sometimes forgot, always with her. Confused now, the truth, some objective fact... "Yes, that makes sense". What did she think he was? "Of course it does". He spanked her, all was forgotten. As well, there might be a red moon rising, behind any of those shops. They went for coffee.

Lofliedje

Kom toch, scharminkel, in het woud der eeuwen
waar ik op je wacht, tussen de schaduwen van het stekelgewas.
Kom ook als je niet wil, wordt hier gedreven door zweepjes
jouw lot, eenzaam dier
Ik lach je uit om je rafelige kleertjes
je voeten bloeden en ik geniet
je ogen verraden veel meer dan je weet.

In mijn armen nu, ik zoog je,
melk die je niet lust, maar je slurpt
zo mag ik het zien, nog maar net bovengronds
maar nu ken je de doder. Is hij niet lief?

Ik had ooit een ziel, ach, over mijn schouder
plons in het riool (heeft dat ook eens wat moois!)
nu ben ik de Aarde, geen grenzen
slangen krioelen rondom me, lief en leuk
groen en glanzend, soms geel zelfs!
Fonkelrode ogen, brandend, gemeen
lispelende tongetjes, hier is het fijn.

Zeg me je naampje, dan verscheur ik het
doe het je vergeten, wordt één van mij
leuk kleutertje, met je eendje aan je touwtje
het bos van verwondering, heel goed
dat je gekomen bent!

Verschroeide Aarde

Ik ben een draak die elke nacht wordt geslacht
en als een zoon Gods weer verrijst uit het vuur der slaap
de as van de ochtend

waarom ik besta is het grijs van de maan
verhuld in waakzame nietszeggendheid
onzichtbare kristallen in de aarde lichten op

De Boom des Toorns, in lentegroen
nog altijd wakend over dat offer
brakende hemelpoort stoot paarden uit

(Ik herinner me de taxirit
het Patriciersgeluk van die nacht
terwijl de oorlog wachtte)

Woede wordt nooit meer ontketend
vrees ik in mijn smeulend hart
en smeek de zwarte nacht om wind.

Roerend

Het zo zoete klampt zich vast
mijn hart uitgewrongen
Kort nog geleden zag ik de adelaar
wist ik mij te ontzien en haar
bevocht ik het zoete met het beste
uit het ganse Hemelrijk
maar nu sta ik, in mijn laarzen
in het veld.

Ik roer mijn koffie maar niet zoals toen
ik wacht op de arbeid en zink in het heden
de toekomst wordt onzichtbaar
nooit was ik gelukkiger dan heel even
zo zacht kon het leven zijn naar mij
die sterk scheen aan mezelf en ademde
en staarde in het licht waarin kraaien
zich verzamelden voor de grote aftocht
die later volgen zou onder gekrijs
dat ik nooit vergeet.

Aan die andere zwoebel

De grote gewesten verschuiven
in dienst van de Boedoeners
de deelgenoot makers, de zandschuivers, de poedersuiker-stuivers
de oliebollenkwekers, de dennebomenschudders, de stoeihaspels van het westen
zij laten hun sporen na.

In de weg geslagen van de wanmoed, het hopeloze kleinrichterschap
de toeterende autoos op het plaveimatje
de regering zwenkt en wacht en zwenkt weer en gaat blurpend ten onder
het legendarische afvoerputje van Homerische vergeteldicht
krukopstoepje, landjepikkem, doe-eens-niet-meetje, hier ben ik.

Driemaster van het hooggebergte
je dalen laven zich aan de wind, afkomstig uit toornige hoogten, nu blazoen
nu palmboom, met banaan en aap en mensheid, gezellig gekeutel
grondsijpten vanderland, aargh!ensoog, dus de zwabber dekt
het gekreemkundig beherrschten, gelekkig, de redetwist makt toe.

Ja dit.
Karrespoor op opperland
de leliegunstige, dauwerlandse traan
de goedgewiekte lach in de blijspeerpuntige zelk-dicht
zilten randen van wonden, scherpe venijnen, kattige ogendoornen
hier is de helft, sta je toe te zijn, de wonderen, de dode.

De chemicus

De knel van de hoek
in de steeg bij de straat
waar koperen pijpen liggen
doven koplampen
en hoort men een "klik".

De baas stapt uit.

Een vogel kijkt toe hoe
de metalen deur knarst
als de leren schoen naar binnen stapt.

Binnen is het donker
er gaat een licht aan
en dan een hele batterij.

Zijn laatste helhol
bevat een onmogelijkheid
en barst door loyaliteit.

Er-zijnd & diens technische applicatie

Rollende schouders
ademende wegen
goede banen
toekomst op schoot

kalme krachtsinspanningen
losgelaten en herpakt in de curve

Gretig zijnd
kalm aan
we zijn er

Kris Kras

Gluiperig paars
gloedvolle bellen schimmerend
in het karige boogje
van diament, vloedlijn, hulp
bij gade, redding te nood van besluit
geen dood meer geen eeuwig sterven
voor even

boegbeeld onevenswaardig
trotsch geschemer ter nacht
nat in het regenpark, sluiks in het gras
grenzend aan suprematie
een regenworm

tersluiks is het geschillendebat
tot stilstand gekomen de
kruiwagen is verschillend
van zichzelf en verschilt alleen daarom van 1

We kunnen niet dan constateren
dat we niet kunnen constateren
dat wat in deze waarde rust
een dolend doel zal zijn

hoe te vinden
deze schepe
in het duister?

de borden staan aangegeven
er is tijd verstreken

Krijs nu

Ierse gloed

De steeg
rond en zucht
kaal
Iers

Tweeds
gaan de wereld rond als azen
sneeuw verdampt

Geeuw

De morgenstond aast op Gieren
er dood veroordeeld door het lot
door vlaggen, Beren en kastelen
Ierse wonderen

Terdege sluit het sluitstuk
Het gene ten westen
van het oosten der nacht
van verdwaalde zielen

Vertwijfelde aanstonds schijnende
verzalfden, kanige knechten delen
de was, in het oude schiergat

Komen we tezamen? If lachten dit in binnenste
binnenstebuitenstebolderwijn
ik spleet
de aarde
te niet
in gouwerblijn
of wat dat ook betekent

zeggen zonder zeggingskracht
of zeggingskracht zonder zeggen
de zondaars zijn de criminelen
des wils

De stad is in de kiem
paars
goud gloed
leerzaam, donker waardig, trust
troost, tranen, treurwilgenconcert
waarom bestaat dit?
Geen antwoord.

stalen brug

Een brug is aan mij gewijd
door mij natuurlijk van mij voor mij tot mij
als -- ik

Tijd, zijn, concreet,
wortel, diep, vermoed ik
steen kraakt open
gras groeit sap

de wereld die bestaat
negeert volkomen het gespuis
het jankend canaille
schofferend de dag

die nacht is eeuwig
waar adelaars staan van steen
hun trots in hun snavels vastgelegd
starend in eerbied voor hun eerbeid
en zo voorts, in het koude donker
eigendom van zilveren sterren.