So long Ein Gedi! En tot nooit meer ziens.
In de bus naar Jeruzalem. Hoe dat zo is gekomen, daar kan ik lang over uitwijden, maar ik zal het kort houden. Gisteren ben ik ontslagen uit het restaurant. Nadat ik om een rap regel op te schrijven op de achterplaats ver uit het zicht van een eventuele baas was gaan zitten, begon ik te schrijven, en onmiddelijk komt er een Amerikaanse bak aanrgereden die precies voor mijn neust stopt, en achter het suur zat de baas.
Eerder die dag had ik er al serieus aan gedacht om per direct op te donderen, dus mijn ontslag kwam niet als een onwelkome verassing. Meteen heb ik naar huis en naar ISTA opgebeld, en als ik vandaag voor sluitingstijd op het kantoor in Tel Aviv ben kan ik woensdag vertrekken.
Bart is meegegaan.
Dinsdag 9-6 - 20:15. Laatste dag in Israel. Ik zit op m'n bed - een bovenbed - in een groene kamer die uitkijkt op Dizenkoff Centre. De ventilator aan het plafond werpt flitsende schaduwen over Justins bed. De die Zuidafrikanen zijn hier nog steeds. Nick is naar huis en Bryan had na 3 weken 2000 shekel en is naar Egypte vertrokken.
Vanmiddag, toen Bart en ik uit de supermarkt hier tegenover kwamen, liepen we ineens tegen de twee dikke Deense meisjes uit Kfar Giladi op. Zij waren hier om er effe tussenuit te zijn - Anne en Linette heten ze trouwens - en ze vertelden dat Dave gisteren naar Ein Gedi was afgereisd om ons een bezoek te brengen! Arme Dave! Wel cool dat hij dat doet, trouwens. Ik ben beniwued wat voor verhalen de mensen daar over ons te vertellen hebben. Dave moet deze zomer naar Amsterdam komen.
01:30 Kibbutz EIN GEDI.
Ik lig in bed, op een kamertje met 2 Zweden. Tenminste, van één weet ik dat hij Zweeds is, met hem heb ik gesproken. Hij zit nu een boek te lezen. Op ht bed boven hem ligt de ander te slapen. Ik kom een hald uurtje geleden van de pub, of het tv hol met tafeltennis waar je bier en sigaretten kan kopen, en waar voor de deur de volunteers, of ten minste een deel ervan de avond doorbrengen op picknicktafelbanken en matrassen op de grond. Mensen leren kennen gaat snel, ik ontmoette in de tv room een engelsman, Nick die op Gullit lijkt en erg relaxt is, er is Theun, een Amsterdammr met een hoofdletter A die Bart en mij een hoop heeft verteld. Masada? Dat is gewoon een berg met wat ouwerwetse teringstenen... Je moet minstens twee flessen wodka op hebben om het daar leuk te vinden.
Toen we aankwamen, na een lange rit door het dode zeegeboed en wat rondliepen door de kibbutz verlangden we even terug naar Kfar Giladi, waar alles plotseling zo mooi leek. Maar ik wist wel dat dat zou verdwijnen, vanavond of morgen als je hiet hier leert kennen. De omgeving is vanzelfsprekend supermooi, de kibbutz ziet er goed uit, ietsje t goed misschien. Het is niet groot, maar er schijnen zestig voluneers te zijn.
De kibbutz ligt vrij hoog, als je aan de rand staat kijk je uit over de ontzettend blauwe dode zee en daarachter de geelbruine bergen van Jordanie. Ik geen kussen, dus zal ik in de tovenaarshoudin gaan slapen. De Zweed doet het licht uit, goed teken, of duidelijk in ieder geval. Welterusten. orgen slaap ik met Bart in een kamer.
SATAN HEEFT EEN KANKERBAAN!
