waarom toch die vogel

Rijzend wasdom
allergische trots
mensen in de maan
onder een boom gebeurt het

warrige draken staan star in hun kleur
boven het paleis
een wolf verdwaalt in de gekortwiekte tuin

de rotstekeningen op de muur van zijn ziel
ze herinneren hem aan zijn tafel, zijn brief.
zijn handschrift drenkt in het berglandschap
terrassen, keien en kettingen waarachter honden janken
huilen bijten we
leunen we de overvloed aan
dronken zwalken we
het papier is droog
de inkt is van een wasem die paars is in zijn gezamelijke arendsboezem -

vogelvrije balthasar

Het ruist in mij ik ben de Duivel
de bomen wuiven argwanend
de treden zijn betreden door de sterren
ik zie de verte

Naargelang de avond vordert
worden alle planten dorder
worden alle dromen zwakker
ik ben wakker

Aangaande het verstarren van
de assen van het karrespan
is alles anders 'snachts
als alles mag en past

De last is rood, de leugen geel
tijgerogen, grijp je keel
bijt je eelt, rijp je teelt
verzwijg je deel of krijg teveel

tail of the dragon

De trage, verstrekkende gevolgen
van het wenende gras in de waarheid
van het rimpelend stilzwijgen
vleien zich langs mijn vlot

De avondwind steekt op
de ramen zwart, het schip hol
vuur en bier, gebraden adem
koortsachtig zeemanslied

Wolven in een ander woud
met dennenheuvels zonder einder
ze laven zich aan mijn melk

Korinthische wanen en zuilen
geoliede tempels
wortelen zich in mijn weerbarst

back at one

Sterren vallen
remmen dwalen
Ooit was alles
in een hoek van de kamer
waar ze niet danst

de as, gefixeerd op mijn ...
de bubbels, de rand
de rand van het, de as
de muziek sterft weg
haar dans wankelt

De starende bewegingsloosheid
de nieuwe muziek
de lacht die barst

vuur nieuw vuur
alles altijd totaan
de rand van de uitvlucht
de duif, de vredesbelofte aan de andere kant
van de muziek

de kurk drijft
in de smaak
van de wijn maar zij drinkt niet

de avond ligt aan haar voeten
net als de foto die ze eigenlijk niet neer had willen leggen
ze drinkt toch
haar schilderij is paars

klare taal

De rakende scheepsladingen per direct
rammelend langs de kusten
zeerovers dansen
er is geen wereld meer te winnen

Het tijdsgewricht knakt om
en om en om
te draaien voor een wind
voor een storm in een leeg glas

Het avondlied weerklinkt
in de verre kamers
uit kelen, rokend, drinkend, dwars
op het licht van de wateren

Weerbaarheid, waakaamheid
terreur voor dichte deuren
felle kleuren, afgebakend
ten behoeve van een wielerronde.

noodlot van de nacht

Wemelend, het werelds woud
de pracht en praal, de slangen
goud, linanen, vochtig mals
miljard verborgen gangen

Alles stoomt, het zonnezweet
de parelmist vangt stralen
vurig sap dat kokend heet
kolkt door dikke aderen

Blikken schieten door de nevels
schampen langs het stomend loof
dat rilt van koorts in teder weefsel
maar binnen zijn de bomen doof

En blind het hout, de wortels graven
dieper dan het licht kan zien
de nacht vertrouwt, vermorzelt er aarde

op dat ze niet beter verdient.

dal onder vuur

Draaiend in de wind als toortsen
hete vlammen, bevend, koortsig
zuidwest, noordwest, noord
weg uit dit oord.

Moordend, klievend, rechte weg
baant zich mes aan mes, gevecht
van lichte waarheid, zware leugens
wapper wakker wapenen, vleugels!

Want steen erft de eeuwigheid
de lege rede,

En koren zingt verloren dochter
tot zich in het ochtendgloren.

Torenzon, kraak je macht
splijt hem als een najaarsnacht
rommelt over de huizen
al niet je hete regen?

de grote vaart

Zijn liefde komt in grote schepen
stomers, oceanenvreters
Armada's breken door de einder
Zon verzuipt in rode wijn.

Tafelbergen stapelwolken,
kraken, breken draaien, kolken
razend in het schuim, de schipper
klieft de klippen dwars op schuin.

Zijn pruimtabak, zijn trots is rauw
kauwend, handen ruig van touw
en hout doorvorst met zout
zijn trouw is vast als rots.

Zee o dorstig vorstendom
Jouw golven voor jouw wolvenjong
jouw baren in de maneschijn
je klare reine water.

omringd door steen

Evenbeeld, treed nader!
Wilgen, hangend boven de zandbak
we zitten in het donker
naast elkaar

Je sjaal verhult de kou in mij
de twijfel in mijn borst
de twijfel die bevriest
ik ben van jou

We gaan verder, later zal het sneeuwen
voor ons zeg jij lachend
een silhouet passeert
verdwijnt in de nacht

De wijn wacht op tafel
naast de witte kelken
Ik sluit de gordijnen
en lees je blik

vacant lot

Het leven is een schorpioen voor haar

de raadsels rijgen aan haar haar

terstond verstomt de morgenstond

terdege ruist haar borst en mond

kom maar, kom alles in de lucht

het water, klotsend op de vlucht

de aarde, vuur verzengt de planten

achter, voor, aan alle kanten.

Rede, rammelend als houten wielen

beden, smekend, rauwe knieen
ik kom hier in alle staten
zeewind, wier en kale graten

Strekkend op de norse platen
norse kusten, kwade waters
ik ben hier, ik ruik de adem
strek me uit in duistere baden.

Kom maar met me, trek me voort
doe me eens en twee keer voor
kemel in de avondzon
deel wat hier heeft plaatsgevonden

trek me terug, eigen weerd
eigen haard, eigen eer
steeds weer demster, grof van korrel
gitzwart pek komt opgeborreld.

Niemand weet deze plaats
ik ken hem al sinds ik besta
de rede valt, de beker staat
tree na tree na tree vergaat

op de kost, voor de tast
redelijke meetlat past
krijgerstronie, kale bast
rafel-vlag rukt aan de mast.

wakker woelend

Wonderschone donderdromen
omgekomen zonnebomen
tonnen lome dom gekroonden
stoom, open hoofden, wanen

vervliegt de wind, zand erover
briesend kind, rammen, roven
verkies ik wat ik kan geloven
waarom is de ban gebroken?

Stapelgek, de wereld tolt
de ramen schudden in het holst
de krijgerdans versteent zijn lot
de evenaar verstrikt op slot

geroken heb ik deze kansen
deze dansen, vrouw en man
rauwe branden, kauwend, tanden
knarsend, knauwend blauwe banden

blauwe plekken, zweren kneuzen
reuzen, beulen, beren, veulens,
dieren, geesten, kale wezen
gesels, droesem, vreemde keuze

hier, nu

Bikkelzoet, bitterhard,
schimmenspel, schaduwnacht
van de liefde aangebracht
strand, zee, waterkracht

Lieve ochtend, wazig licht
tong geroerd, vuur gesticht
rode lakens, traag gedicht
morgendauw op je gezicht

De zon die roert zich, sluipt nabij
ongedurig ruist het tij
buiten achter de gordijnen
ligt de dag te deinen

Sijpelt binnen, warme stralen
raken de beslagen ramen

zachtjes klimt je adem
op bergen en door dalen

verschrikking

Het hele verre, het onafzichtelijk onbegrijpelijk verwijderde,
de toestand, de magie, de stukgeslagen bres, boeg, bok
De paarden in vogelvlucht, de verschrikking in de ochtendzucht

Tot stand kwam de verdoemenis in een achterkamer
Men dacht dat het
een jong katje was.

Rode lichten, zwarte daken
teergestemde, teerbeminde
kristallen vaas van jongensgeest

Rokend op een jeugd in rood
ronkende motoren
stuurloos schip van woede

onder onze esdoorn

Ik weet niet van waar

de ogen me zien

als ik aan je denk.

Begraven en verloren

ligt iets tastbaars

in een gouden kistje

De wind huilt

bladeren schermen

iets af voor mijn hart

Wortels, geheimen,

ik ga er vanuit

maar ken ze niet.

warm walhallah

Torenhoog is de koorts die zwelgt in zichzelf
de Avondrode krijgskaste verdrinkt in zijn zweet
het wasemen staat hem nader dan het ademen
de Toren ramt in zijn bewustzijn

Koekeloeren kan altijd
de schaft is afgeschaft
de koning sterft
het leer trekt

Wie weet waar wat
walhalla hemel, hel en Kazachstan
Siberie, rivieren bevriezen
in mijn kop.

Terug naar daar
in het hars
vreemde moeder
angelkoningin

Tot in oerdrift
slijpt de schelp
rotsblok na rotsblok

Vergruizelt men rotsblokken
in een luide slaap
of laat men het
aan de zee over?

blik op zwart zand

Wauw. De hardhandige krachtinspanning roept om meer
De schurkenstaat in mijn hart grijpt om zich heen maar vergeefs
De stoeten arendsogen en tijgerstrepen marcheren door mijn ziel
De tovenaarsleerling komt bij zinnen in een bad van gerijmdheid
De kokendhete bloeduitspatting doet de toren van hoogmoed wankelen
Tot slot neemt de gelukzaligheid de tournedos van de streber in zijn wad.