Torenhoog is de koorts die zwelgt in zichzelf
de Avondrode krijgskaste verdrinkt in zijn zweet
het wasemen staat hem nader dan het ademen
de Toren ramt in zijn bewustzijn
Koekeloeren kan altijd
de schaft is afgeschaft
de koning sterft
het leer trekt
Wie weet waar wat
walhalla hemel, hel en Kazachstan
Siberie, rivieren bevriezen
in mijn kop.
Terug naar daar
in het hars
vreemde moeder
angelkoningin
Tot in oerdrift
slijpt de schelp
rotsblok na rotsblok
Vergruizelt men rotsblokken
in een luide slaap
of laat men het
aan de zee over?
2 comments:
Lieve Jacques,
Wat een prachtig gedicht.
Ik weet lekker wat de aanleiding is van het eerste woord...!
Prachtig, prachtig.
x
Dank je! Ja, dat realiseer ik me nu ook. Er is nog ergens een regel waar je de herkomst van kent.
J
Post a Comment