Eens toen de bellen er klonken
over de lege pleinen
toen ik er stond
middenin het midden
Jaren later toen de autos
en de werken en bestek
rinkelden en rammelden en mij
opnamen in hun tumult
Maar nu nu ik niet daar
ben en ook niet hier
nu wat nu waar klinkt er
nog een ademteug?
Oh ja het is dichtbij
een dagje rijden maar
en er staan wegwijzers naar toe
ja dat weet ik
Ergens in me zingt
een verre karavaan
trekt banen in haar spoor
diep maar onzichtbaar
Toen was er plots hetgeen
ja jezus, hoe en wat
en Jezus moeder, verdomme
ik kijk uit het raam
de straten zijn nat
de kleuren zijn binnen
in het beton getrokken
het is tijd om te gaan
Die avond nog herroept
de paus zijn gebed
en in de kamers
stroomt bloed naar binnen,
No comments:
Post a Comment