De vlakte

De bus stoof door de vlakte. Rood stof steeg op uit de bruingeblakerde grond en schuurde langs de doffe, beschramde ramen. Het woestijnachtige landschap werd een met mijn gedachtegang. Wolken vormden zich uit het niets en dreven een eind mee met onze reis. De bus zat vol met figuren zoals ik - sujetten met onduidelijk bestemmingen en een slapende wil. Een wil die in coma was geraakt toen hij in zijn geheel geblokkeerd werd door een onverbiddelijke omstandigheid. Een wil die ooit zou ontwaken, maar nu, in zijn dromen, de wereld moest ondergaan zoals die buiten hem om bestond, en zijn gang ging. Een wil die moest leren, die moest integreren bij de werkelijkheid van oorzaak en gevolg, waar hij het liefste buiten stond, als soevereine oorzaak en gevolg van zichzelf.

Ik dwaalde met mijn gedachten op de wil, mijn wil en de wil van God - ik geloofde niet in God, maar diens wil vond ik een onweerstaanbare gedachte. Een almachtige wil, wat lag daarin niet aan mogelijkheden? De macht die je aan je zijde hebt als de oerkracht van het universum tot je beschikking staat - ik hield me nooit zo bezig met de liefde van God. Liefde en macht, twee volstrekt ongerelateerde onderwerpen.

Ik heb lang door die woestijn gereden, peinzend, mediterend, de blik op oneindig en mijn gedachten droog en verhit, zoekend naar macht, alle concepte van God die ik tegenkwam uitmelkend tot de laatste druppel, en dan weer verder naar de volgende. De volgende God, de volgende gedachte, de volgende kluif voor mijn machtslustige brein.