Akkerblakeraar

Het stalen ros van mijn wil suggereert met onzichtbaar subtiele bewegingen de richting voor mijn noeste torso, waarvandaan de speer vooruitsteekt, ver te zien vanuit de afgebrande en tot op de graat toe leeggerukte boerderijen. Karkassen steken af tegen de zon, die mijn kaak en profile verlicht met de laatste, bloedrode stralen.

Gehuchten doemen op en gaan neer, zonder dat ik omkijk. Mijn mannen brengen achter me mijn razende wil tot uitvoer, ik verroer geen spier want dat zou fataal zijn. Correctie van hogerop is alleen bij een uiterst breekpunt in te zetten. Fouten in een duister verleden. Ik grijns, onwillekeurig. Twijfel breekt uit. Ik storm voort - 'laat ze met rust' - ! het zou een fatale fout geweest zijn, te blijven. Er is niets verderfelijkers dan volgevreten instincten. Ik neem mijn wil onder me en wijs de weg over de afgrond die is opengereten. Mijn mannen zien alleen de brug, en denken dat het de aarde is. Als de wolf in schaapskleren over de dam is volgen de schapen en blijven de schapen in wolfskleren steken in de wielen van karma. Ik denk veel na, tegenwoordig. Sinds die ene dag, dat die soldaat me kwam vermaken. Zijn geest was een harp, een waarlijk zuiver gestemde.