modder en genade

De zware modder trok de aarde voort als een goederenwagon, bergopwaarts, bergafwaarts, de zure regen stompt af waar het in de rotsen dringen kan en in de kleren van hen die ongelukkig genoeg zijn kleren te dragen. De morgendauw - de takken zijn nat en de bladeren druipen het zoete vocht van hun hart vermengd met het vuile uitwerpsel van de hemel, en dit mengsel plenst neer of de aarde waar de diertjes net hun kop opsteken om zich te verwonderen over de dag, dat het geen nacht is gebleven, zoals iedereen verwacht had. 

Ergens, achteraf, op een terrein, onontgonnen en onbezongen, wacht een stel leeuwen, versteend door de eeuwigdurende nacht op de eerste middagzon, die hun kille kokonnen zal opensplijten met een schreeuw van erbarmen. Want de koning heeft nog het meest de genade nodig van alle stervelingen: zijn deel is de genade van God zelf.