Vaandelgrond

Een tocht langs vaandels
rood in de natte grond
langs het karrespoor

Trompettengeluid
ergens ver in de leegte
De hemel is dicht

Voor mijn gaan schimmen
zij trekken zware lasten
kreunen stijgen op

Dan staat er een man
zijn vuist om een vaandelstok
hij grijnst en knipoogt

Ik kijk naar de lucht
een rode gloed is zichtbaar
de man plant zijn vlag

Een zacht gerommel
uit de maag van de hemel
klinkt diep in mijn hart.

De weg voert me voort
mijn voetstappen zinken weg
in de gele drek

Ik vloek binnensmonds
mijn ogen tranen woedend
vurig wens ik vuur

De hemel wordt blauw
de zon laaft zich aan zichzelf
het pad wordt harder

Ik kan niet denken
ik weet slechts wat ik voelde
bij de beslissing

Ooit was ik een ster
Colosseum juichte toe
ik waste met kracht

Nu vertrekt de lucht
die ik adem in mijn nood
uit andermans borst

De lucht is duister
de avond is gevallen
nog ben ik niet moe.