windstreken

Te spreken de daden
te plegen die merkwaardig
in de zaken der dingen steken
Die heimelijke weerstand

Furiewoest draadgangers
afdalers, bidders
groothoektelelenzen
graafmachines van de zieleweide
opstellingen der gezwalktheid
vast omlijnd door boete

hangmat, vuurstoel
evenbeeld treed nader...

Vertel mij kom verder
in die hele halve
hondertallige wolfsroede
van je knipperlichte ziel

randen van de afgrond voeren
af van de daken
waarop ik schreeuw
in de nacht als de wortels slapen.

Toren, waanzinsmens
barst uit je voegen terdege
wetend dat de eeuwen
slepen met hun tekenen

Hier ooit nu nog in mij maar toen
het zich schreef, alas,
toen liep de helling naar beneden.