de kloostertuin

Haar stralen zijn zeldzaam
en gevoelige zwaarden
die stenen daar fluisteren
met sensuele tongen
hier breekt er een lans
voor een dierbaar schepsel
en kleurt de as
de dageraad dieper
intense vokalen
begeleiden het lichtconcert
dat door mijn scheermes speelt
de geest is de zwakke
de tanende maan
nu, hier, heilig
wast het bloed het hart.
de brug is van zilver
en was me geraden
de heilige vijand
van de berusting
De weg is onzeker
kleuren vermengen
inkt beroert zich
in zwavelzure regen
tegen de klippen op
niet zal me verstoren
dit zwijn te braden
dit vuur te eten
dit lied te zingen
deze sterren te tellen
deze oerdood te sterven
steeds weer en opnieuw
en steeds maar door
het zijnde te scheuren
in goed en in kwaad
dit doek te weven
van draden van drang
dit wapen der verbranding
van al de zielen
die verdwalen in mijn web
ik breng hier de uiers
van de dode koe
de melk die verzuurde
wij stervend aan ranken
in de zon die lijdt
onder zijn eigen wreedheid
de onafwendbaarheid van zijn licht
Balder verlicht me
met een toornige stoot
stook vuren op, hoog
boven de huizen van geluk
licht de luchten
en regen diepe weerzin
tegen alles
dat niet dit is.
Stilte, maanlicht
verraadt een goedheid
hier in de kloostertuin.