De geest. Wat is dat eigenlijk? Heeft uw wel eens geprobeerd uw geest te volgen? Zijn gangen na te gaan? U zult dan merken dat degene die de gangen van die geest nagaat, deel uitmaakt van diezelfe geest. Dit veroorzaakt een interessante situatie binnenin het hoofd, waar we het verder niet over zullen hebben.
Wat zeker is, is dat geest afstamt van dezelfde stam als Geisser, ofwel bron. De geest is dus een bron. En uit een bron komt iets gespoten, dat ik geestdrift zal noemen. Geesstdrift is datgene wat ons mensen bezig houdt.
Het tegenovergesteld evan geestdrift is verveling. Wat is vervelng? Is verveling wel iets, of is het alleen eengebrek aan geestdrift? Het is in ieder geval vervelend om het erover te hebben, en gaat dus ten koste van mijn geestdrift. En zonder geestdrift kan een mens niet schrijven.
Wat roept geestdrift op uit de geest? Wat blokkeert het? Ik ben van mening dat de geest in principe voortdurend geestdrift produceert, maar dat de mens niet altijd in staat is deze vrij baan ter laten gaan Veel new-age gnostici en andere reiki healers zullen het met mij eens zijn. Zij hebben allen hun methoden om de geestdrift zijn weg te laten vinden. Tegenwoordig zijn er zoveel van dit soort mensen actief, dat men zou kunnen concluderen dat er iets structureel mis is met de geestdrift in de wereld. In andere woorden, men verveelt zich. Oud nieuws, natuurlijk. Een welhaast vervelende statement, zo afgezaagd als hij is. Maar wat wel interessant is, is om deze verveling terug te brengen naar de bron. Onze geest wordt belemmerd om zichzelf te uiten. Er zijn teveel blokkades, om met de reiki healer te spreken. Blokkades die bestaan uit zaken die de geest zelf heeft voortgebracht, dat kan niet anders. Geestdrift zelf heeft dus de blokkade van de geest mogelijk gemaakt. Waarom werkt dit zo? Waarom vloeit niet alles moeiteloos uit zichzelf voort? Alleen deze vraag al is een bewijs dat dit allerminst het geval is.
Teller
1 comment:
Given that all we know is experience, logic demands that the universe is defined in terms of experience. Space and time, these must ultimately be defined as elements or attributes of experience. Otherwise, is possible that concepts are 'even truer' than experience, such as, for instance, 'matter', which as soon as the experience of it has been defined, gets credited as a foundation of experience in the tower of causes. We must take care not to be lured into this hierarchical manipulation and leave experience at the root of the concept 'matter'. (''Table' would not be 'matter' to me now - it would be the thing I 'lean on'. It is referred to a verb, as an attribute to my experience, a part of it. Experience is always a verb, never a noun.)
Pondering this 'something from nothing' idea, and relating nothing to everything, suggests a very perverse origin of the mindstate this whole dichotomy is based on. What type of experience would lead to the extrapolation of perceptual reality into the metaphysics of two polar opposites outside of experience?
It must be rooted in a suffering or deprivation so great that the particularity of life is rejected as truth - that there is need for something truer, something true whatever the context. Lest anything ever spin out of control to be defined as it is experienced.Iin the terms of the moment, instead of a in priori ones we can rely on to be valid at all times. It appears quite lazy and insecure, this bipolar state.
'Everything' would, via this conspiracy theory, be extrapolated from pleasure (not enough) and 'nothing' from pain (too much). The border between pleasure and pain has to do with 'something', i.e. that whichever is understood to be between nothing and everything.
Post a Comment