Kanarie Met Gesloten Vizier

Derhalve. Wat is er toch met dit woord? Weet u het? Waarom gebruik ik het, hier?
De Koningszoon zat in zijn ochtendgewaad aan het raampje van zijn torenkamer, waar hij tot diep in de nacht stratego had gespeeld met zijn kanarie die hem voortdurend op listige wijze wist te verslaan. De kanarie nu was al slapende, en de koningszoon was vroeg opgestaan (waarbij zijn pezen kraakten van ellende, en zijn longen blaasbalgden van walging) om zonder het gekscherende getoeter van zijn piepkleine vriendje nu eens de zetten van de vorige avond na te gaan. Het was toch donders vervelend, voortdurend te verliezen zonder dat hij er erg in had, dat hij aan het verliezen was. De nederlaag kwam altijd zo onverwacht, als zo'n vernederende verrassing, zijn balon van overwinningsroes (want hij was altijd zo goed bezig, zeker gisteren) werd altijd op zo'n geniepige manier doorgeprikt door het snaveltje van het gevleugelde maarschalkje dat hij toch liever niet als zijn strategische meerdere wilde erkennen. De koningszoon verzette de poppetjes, stuk voor stuk, stap voor stap, precies zoals het gegaan was de vorige avond - plok, plok, plok, kets, zo klonk het in het torenkamertje, en het zweet des aanschijns parelde in dikke droppen over het noblele gelaat van de koningszoon naar beneden, en viel dan ook weer op het bord - zo dat het ging van plok, drup, plok, kets, drup, plok, drup, plok plok, kets, drup - het was een klein wondertje dat het kanariepietje er niet wakker van werd.
Jeetje kreetje - daar had je het! De koningszoon was er zich plotselingerwijze bij zich van in de smiezen geraakt, wat hij den vorige avond aan misstappen had gedaan! Hij zag bliksemscherp in, dat zijn poppetjes heel anders gepositioneerd waren gestonden dan die van zijn miniscule tegenstander! Wat bleek nu, het kanariepietje had op geheel listige wijze, zijn poppekens met de plaatjes naar zichzelf toe gekeerd! Geen wonder dat diens strategie (ook de titel van het spel blonk nu ineens in de volle betekenis aan hem uit) voor de geheel eerlijk en met open vizier opererende Prins verborgen was gebleven! En geen wonder ook, dat de strategie van zijn piepkleine toeverwant door het diertje zelf begrepen en door-ontwikkeld kon worden! De koningszoon slaakte een snoodaardige triomfkreet (Iuuuaargllihee!) en positioneerde nu, als experiment, ook zijn eigen poppetjes (ploppetiepokplioppikletterketsplokplokkert) op Machiavelliaanse wijze met de gezichtjes naar hem zelf toe! En hij verbaasde zich, bij het tafereel dat zich toen voor zijn nobele ogen (die groen en goud waren, dat moet gezegd, zodat het opgenomen kan worden in de notulaties die bij de stamboom worden bijgeleverd als men de speciale, in beverhuid gebonden editie verkiest aan te schaffen en niet de paperback, waarbij de details in het ongewisse worden gelaten, en terecht, want paarlen gooit men niet voor de zwijnen, ik kan hier toch zo boos om worden, wie koopt er nou een paparback stamboom, verdomme, he, niet vloeken) openbaarde, en wachtte om te worden afgespeeld. Want nu, ja, slechts, nu, nobele lezer, nu pas begreep de Koningszoon, dat het spel der strategische krijgshaft "zich" niet slechts afspeelt, maar wordt gemanipuleerd door listige wezens, zoals kanaries, en in de toekomst ook, past u op uw tellen, door koningszonen.