Zo jongens! Zei de leraar gemaakt - opgewekt, zijn schurftige slaap proberend te vergeten en zich dingen inbeeldend, glorieuze dingen, die hij nu op het schoolbord zou gaan schrijven. Maar het werd hem belet. Het bleek een praktikumles te worden, door verschuivingen op het rooster. Dus de glorieuze dingen speelden nog bij hem in het achterhoofd, toen hij weer aan zijn slaap dacht, en daar allerlei bijgedachtes bij had, die hij liever niet wilde hebben, dus maar min of meer soort van insliep, waar hij bijstond, tot hij wakker werd van een propje tegen zijn hoofd, waarop hij pardoes in een punaise op zijn stoel ging zitten, en met een gil opsprong. Nu sliep hij in ieder geval niet meer, en kon de les voortgaan. Hij bracht de leerlingen goede, degelijke kennis bij. Het ging zo.
Leraar: Jantje, zeg het eens.
Jantje: Meester, ik weet het niet.
Leraar: Doe eens een gokje.
Jantje: Eh, drie!
Leraar: Bijna goed! Sabrine. Probeer jij het eens.
Sabrine: Vier!
Leraar: Ja! Jaaaaaaa! Jaaaaaaaaaaa! Goed! Helemaal goed! Bijna goed! Biiiiiijjjjna! Piet!
Piet: Vijf!
Leraar: Nee. Fout. Jullie moeten nog veeeeel leren. Volgende onderwerp.
Zo bracht de leraar de jongens en meiden bij hoe het eraan toe gaat in de echte wereld. Hij was er trots op, toen hij met zijn salamisandwich naar huis fietste voor de lunsj, en nog steeds toen hij aan het eten was, aan het smekken werkelijk, en nog steeds toen hij het schoolgebouw weer betrad, en toen hij plaats nam op de punaise en weer opsprong dacht hij, dat hij zijn leerlingen wel zoveel kennis had meegegeven dat hij wel met pensioen kon. Hij stelde het onderwerp aan de orde. Verscheidene leerlingen namen het voor hem op, en de meesten bleven met hun mobiele telefoontjes spelen. Net het echte leven, dacht de leraar, en besloot zijn pensioen uit te stellen, en de les voort te zetten.
Pientje. Wat denk jij dat het is?
Pientje: Wat wat is, meester?
Leraar: De vraag! Het antwoord!
Pientje: Oh! Ik denk dat de vraag is: Heeft u zichzelf wel eens bekeken in de spiegel? En het antwoord moet dan zijn: Ik kan geen spiegel betalen!
De klas giechelde, en Pientje kreeg een tien, voor straf. Om te laten zien, dat hij niet te bedwingen was, met dit soort klassenbewustzijn.
Ja, het leven van een leraar gaat gepaard moet moeilijke en onbegrijpelijke beslissingen. Toen de meester weer naar huis fietste, bedacht hij dat hij geluk had, dat de punaises in zijn reet staken, en niet in zijn band.