lutter

Nou wel de tyfus. Zei ze behakt, terwijl het vliegtuig al te sputteren stond. Ga je nog mee, of blijf je bij je hond?
Hij (Henkie) had hier even niet zo een twee drie een antwoord paraat op, dus hij shurkte wat. Zij schamperde wat in zijn richting en trip trapte het vliegtuigje in. Zonder dat zij het zag wreef Henkie in zijn handen en gniffelde wat. Heh heh heeeeeh. Nu zal ik met mijn radiografisch besturende pitbull dit vliegtuigje eens lekker laten neerstorten boven Kirchiezie-stad, waar ik toch al zo'n hekel aan heb als vakantiebestemming. Twee vliegen in een klap.
Waarom wilde Henkie de dame met de hakjes vermoorden? Dat kwam, omdat zij hem zuurkool gevoerd had, ten overstaan van de buurman, die hij eens had vertelt, over zijn lijk nog geen zuurkool te zullen vreten, wat hem al genoeg hoofdbrekens had bezorgd zonder dat kuttelientje hem ermee kwam opzadelen in de eerste graad - door het spul eens terwijl hij zat te kwijlen door zijn strot te douwen. Hoesten, hoesten dat hij deed! Nee, dan. Dat je zegt. Wat een ranzig gehork. Het hele tapijt lag onder het slijm en het bloed, het leek wel, alsof Henkie zijn longen uit zijn lijf had gehoest. Maar dat was niet zo - het waren gewoon de restanten van zijn vorige maaltijd - paardeworst met paardelul, gekookt in een boerensoepje. Dat kwam er uit, en dat beviel niet zo goed qua kleurschakering en de geur was ook niet helemaal tip-top, maar ja, toen ging de tv aan en was iedereen het allemaal weer vergeten gelukkig. De redding is altijd nabij, natuurlijk. Zo zie je maar weer. Maar toch moest kuttelientje het ontgelden. De eer te na, wat al dan niet, boven de wolken merkte ze ineens een vreemdsoortig geratteketat aan de linkerzijkant. Ze maakte zich er niet druk om en ging verder met Sudoku. Toen was ze in het paradijs.

Ze kwam tot overstaan van Petrus in een dialoogje terecht, dat we in deze analen zullen opnemen.

Kuttelientje: Ja?
Petrus: Eh, ja. U wilt naar binnen. begrijp ik?
Kuttelientje: Ik? U komt toch naar mij toe?
Petrus: Ehm. Nee, dat is niet zo. Ik sta hier al vrij lang te wachten. U bent er net.
Kuttelientje: Oh. Sorry hoor, ik was even aan het Sudokuen.
Petrus: Dat kan iedereen gebeuren.
Kuttelientje: Wat bedoelt u daarmee?
Petrus: U bent verontschuldigt.
Kuttelientje: Oh fijn zeg. U ook. Of dat zeg ik nou wel, maar nee, verdomme, u bent helemaal niet verontschuldigd. Wat doe ik hier? Wat is dit? Waarom ben ik hier? Wie ben u, godverdomme?
Petrus: Godslasterares! Zap! Zie hier! Tuig! U vliegt naar onderen!
Kuttelientje: Ja zeg kwaad worden kan ik ook. Leg me nu eerst maar eens uit wie u bent, en waarom u tegen mij aan staat te lurken.
Petrus: Wel - alle - dit heb ik nog nooit hoeven slikken. Maar goed ik ben Gods dienaar, zijn schoenlapper blijkbaar, ik zal het eens haarfijn uitleggen. U bent dood. U mag naar de hemel, als ik u binnenlaat. Anders moet u naar de hel. of het vagevuur.
Kuttelientje: Ga toch weg vreemde man. Gluurder. Naarling. Dood. Wat denk je wel?
Petrus: Ja, dood. Kijkt u maar eens om u heen.
Kuttelientje: Ik zie helemaal niets, behalve wat pluizige wolken.
Petrus: Zie je wel! Hahahahaaaaaa zie je lekker wel, nananananaaaana. Wolken, die heb je toch alleen in de doooood, Kuttlelientje.
Kuttelientje: Oh ja, dat is ook zo. Ik word daar wel wat beteuterd van. Ik had nog zulke grootse plannen.
Petrus: Ja en die gaan dus nu NIET door. Neneneneeeeneneeene.
Kuttelientje: Shit zeg. Dat valt tegen.
Petrus: Ja maar het ergste komt nog: misschien moet je wel naar de hellllllll.
Kuttelientje: Oh da's kut. Nou, hoe ontkom ik daaraan?
Petrus: Dan moet je even een dansje voor me doen. Dan zal ik zien of we je kunnen gebruiken in de hemel.
Kuttelientje: Eene dansje? Wat denk je wel schavuit, schoelje, schurk, dat ik een hoer ben?

En toen mocht Kuttelientje maar binnen want ze was geen hoer. Beneden was Henkie nog aan het kijken hoe de brokstukken naar beneden kukelden boven Kirchizie-stad, waar hij woonde. Hij werd er weemoedig van, al dat vuur en die ellende. Het herinnerde hem, aan de oorlog. Toen hij nog een vent was. toen hij nog dagelijks mensen om het leven hielp en daarbij gesteund werd door zijn moraal, die hem van alle kanten opjutte als zegevierde hij in een bomvol olympisch stadion. Maar nu was zijn moraal bedompt, nu moordde hij alleen nog zo nu en dan, als het uitkwam, als het nut had. Dat was toch zo verschirkkelijk, een doodzonde. Het moorden gereduceerd tot iets nuttigs. Een nuts-object. Wat een wereld. Die dagen, dat de dingen nog in hun volle glorie werden ondergaan, zonder dat men zed verder ergens voor nodig had. Het paradijs, was dat. Dat. Dit was nu de hel, zeker. Henkie had plotseling spijt dat hij Kuttelientje in rook had doen opgaan - deze hel was haar verdiende loon. En hij had haar laten wegkomen. Wel verdomme met kutsaus en worstepap. Hij hield er niet van, van dit leven. Hij pleegde maar zelfmoord en liet het daar verder bij. Zijn pitbull had nog een gelukkig leven tot hij in een vuilnisbak aan zijn eind kwam, wat nog een heel verhaal is. Hij zat daar namelijk in, en kon er niet meer uitkomen. Dus ging hij dood. Tsja. Zo gaat dat als je heeeeel erg kut bent.