de Aardschokker

En toen de schepen vertrokken van de zilte kust ontwaakte ergens, diep in zee, de Aardschokker met de blauwzwarte haren uit een van zijn door nymfen bewoonde dromen. Hij spoedde zich uit zijn groenzwarte vesting diep onder de gladde, windloze spiegel van duisternis, en begaf zich met de vaart van duizend dolfijnen naar de plek, waar de kielen van de schepen zich door zijn wateren kliefden. Al vlug had de Aardschokker door dat het hier niet ging om heiligschenners, maar om wankele wezens die zich dieper in het bestaan wensten te verankeren. En hij liet toe dat ze zijn domein verder binnendrongen, en trof met de gezwinde spoed waartoe alleen een onsterfelijke God in staat is al maatregelen voor hun ontvangst in zijn heiligdom. Hij nam zich voor een schipbreuk veroorzaken nabij de kust van een rotsig, kaal eiland waar men diep moet graven in de eigen krachten, om het er goed vanaf te brengen, en niet vroegtijdig en jammerlijk in de armen te vallen van een of ander donker doodslot. En het plezierde de Aardschokker dat hij zich kon bemoeien met de levens van mensen, want ondanks zijn verachting voor hun zwakte en de ergerniswekkende meelij die de goeden onder hen soms in hem teweegbrachten, had hij in de besten van hun het doorzettingsvermogen lief en vergeleek het soms met de onwrikbaarheid getijden van zijn eigen wereldomarmende rijk. En over de zee viel nu de nacht, en in de holle zwarte schepen ontstaken nu de waaglustige avonturiers enkele fakkels, en vanaf de Olympus keek de Lotsbepaler toe in verwondering, over zoveel moed in zulke zwakke schepselen. En de avonturiers openden twee kruiken met onvermengde wijn - een godendrank - en maakten plengoffers aan de onsterfelijke Goden, en in het bijzonder aan de Aardschokker, niet vermoedend wat die voor hen in petto had...

En een straffe wind stak op toen het ochtend met duizend roze vingers gloorde, en de mannen haasten zich naar de touwen van de goedgeweven zeilen en trokken die strak, zodat de sierlijke schepen, die krom waren van voren en van achter, zich als speren over het wateroppervlak bewogen, tegengehouden door geen sterfelijke kracht.