Gewoon Harrie

En toen Harrie naar de wc was gegaan kwam hij er weer uit en bedacht zich dat hij zijn behoefte nog niet had gedaan. Zuchtend ging hij terug en vervolgde zijn taak. Het viel niet mee, geincarneerd te zijn. Het begon hem te vervelen, en hij begon zich te bezinnen op manieren om onder deze verplichtingen uit te komen. Hij kon er geen bedenken. Hij trok door en was van zijn materiele associaties verlost totdat hij, later op straat, een of ander mens tegen het lijf liep. Met haar enzo, en huid. Ontzettend irritant altijd. Daar wil je gewoon niet aan herinnerd worden. Potsikkie. Harrie had er genoeg van en besteeg de hemel, om daar een woordje met God te wisselen over deze kosmische grap waarmee Hij met hem had zitten sollen. Maar God was weer eens voor geen rede vatbaar, volkomen geabsorbeerd in zijn eigen, slechte, gevoel voor humor, Dus Harrie weer naar beneden en door met zijn leven. Hij kocht een halve kip bij de slager in het winkelcentrum en zakte op de bank met een joint en een aflevering van The Sopranos. Hij vergat zo zichzelf voor drie kwartier en begreep even wat het betekende mens te zijn. Maar daarna was hij weer gewoon Harrie.