2000

En in den beginne was er niets dan ledigheid. En de Heere zag dat er iets ontbrak, en Hij schiep de Dageraad. En na een uurtje of wat begon hij zich te vervelen, en de Heere schiep dus maar de late ochtend, zo'n beetje rond brunch-tijd. En na een poosje had hij ook hier genoeg van, en Hij schiep het middaguur, waar hij opzich best blij mee zou zijn geweest, ware het niet dat Hij zich begon te realiseren dat hij zo wel bezig kon blijven, en dat dat op den duur waarschijnlijk behoorlijk vermoeiend zou gaan worden. 'Shit.' sprak de Heere.

Kleverig, nat leer en ijzige kou, brandende lippen en zodra hij zijn ogen opensloeg voelde hij een steek als van een gloeiende dolk dwars door zijn hersenen. Waarom begon de ochtend alweer zo? Had hij gisteravond weer..? Hij kon het zich in ieder geval niet herinneren. Gewend als hij was aan de pijn stond hij op, krakend, mank, en strompelde naar het gootsteentje. Het bruine water was warm en klonterde hier en daar, maar het stroomde al langs zijn wangen zijn hals en rug op, waar het geultjes vond in de diepe striemen.

zachtjes het geruis... van de zee of van de wind? Warm... het zand, haar benen, haar buik... vogels roepen in de verte...

In diepe verwarring poog ik bij deze nog een contact met mijn lezers te bewerkstelligen. Uw reacties op mijn suspensenovel Zacharias X en de Vierkante Kanonskogel hebben mij in een zodanige consternatie gebracht dat
ik nu mij zelf niet meer in staat vind er touw aan vast te knopen. Dit tot mijn grootste verdriet.

Bloedend stond de maan aan haar hemel, tranend zoog de regen het stof tot zich, en het zweet dat de zon uitbrak bij haar aanblik daalde in een verzengende mist neder over de smeulende kadaveren in de dorder wordende vlakte.

De straat was lang, tot in het onontwirwarbare geworteld met haar in abstractie gedompelde gevels naar de einder toe.
Hoe heet je? vroeg ze. geen antwoord.
Moet je nog een knakworstje?
een glinstering trok traag door de druppel die langs haar kin naar beneden
gleed.

Toen de keizer zich in zijde wikkelde verscheen onverklaarbaar zijn schim aan de horizon. Hijzelf was er niet meer om het te zien, maar de mensen spraken er van in hun donkere holen.
Daar waar eens de straten en huizen waren lag nu as, en een zacht winterbriesje streek er doorheen met liefhebbende vingers. Het flinterdunne zwart brak af en verbrokkelde in stukjes zo klein dat de binnenkant de buitenkant werd, en zo ontblootte zich de waarheid. En de waarheid verhief
haar stem en sprak, maar zij kwam niet uit boven het krassende gekrioel van
de schichtige schorpioenezuigelingetjes, de laatste kindertjes van moeder
Aarde.

Van : Jeremejerende Altzheimerlijdende Messentrekker

Ik wil net opstaan omdat mijn tijd eropzit, maar mijn ischiaszenuw blijkt te
zijn vastgesmolten aan mijn meniscus, waardoor ik me middels de
achterstevoren functionerende motoriek van een struisvogelgewricht zal
moeten voortbewegen. Ik hoop dat jullie me begrijpen, ik probeer het echt zo
eenvoudig mogelijk te houden. Ik ga nu een poging wagen het gebouw te
verlaten.

Voor : niemand
Van : mij
Firma : WESSOK
Telefoon : 06-darmkanaal

De dood grijnst ons allen in het gezicht. Sterven gaan we allemaal. Rottend
in ons graf vragen wij ons af: Wat stinkt hier zo? Wat zijn dit voor
wandelende stukjes slijm op m'n lip?
De essentiele, existentiele kwellende kwesties zullen uiteindelijk eenieder
in hun tang vermurwen tot een hoopje willoos universeel braaksel.

En de laatste zuil begon te kraken onder zijn eigen gewicht, en de aarde
begon dof te rommelen. Gloeiende deeltjes maakten zich van het sidderende
kampvuurtje los en vulden de duisternis boven Harrie en het beestje met
vreemde, kronkelende patronen.

En de lieve Heere schiep het avondrood, en hij was er blij mee. Hij vond de
zon, die daar zo oranjeroze hing tussen die kunstig flieberende
wolkflardjes, zo mooi, en het ontroerde hem toch zo allemaal, dat hij
terstond begon te grienen. Ondertussen zat, achter een onopvallend struikje,
Satan de Heere te bespieden. Hij vond het maar niks, als dat rozige gerood,
hij hield wel van rood, maar dan in wat donkerdere, diepere tinten.
Plotseling sprong hij tevoorschijn, waarbij hij een vreemd, maar vooral
onsmakelijk keelgeluid voortbracht. "Bah" Dacht de Heere, en realiseerde
zich onmiddelijk dat dit nu al het tweede vieze woord was dat hij sinds zijn
ontwaken in de mond genomen had. "Satan," sprak hij, "Ga je mond spoelen."
Satan droop met zijn staart tussen zijn bokkepootjes af naar de wasbak.
Hoofdschuddend keek de Heere hem na. "Dat neefje van mij ook..." Maar wat de
Heere niet zag, was de groengele fonkeling die ontstaan was in Satan's ovale
pupillen, die op een tintelende wijze misstond bij het bruinrood van zijn
oogkassen...

.....OP DAT MOMENT werd er hard tegen de telefooncel gebeukt. Ik verloor
mijn evenwicht en viel met mijn achterhoofd tegen een metalen rand, en vlak
voordat ik het bewustzijn verloor ving ik een glimp op van degene die de
aardschok moest hebben veroorzaakt. Het was Piet Keizer. Zijn authentieke,
superstrakke WK 74 pakje liet niets van zijn oude, vlassige, slobberige maar
toch pezige lichaam aan de verbeelding over...en met deze aanblik verzonk ik
in een duistere ledigte…

Zacharias X, die mij vanmorgen op mijn 06 belde, verwierp in eerste
instantie mijn offerte. Ik belde hem enkele uren later echter terug met een
aanbod waarvan ik vermoedde dat hij het niet zou weigeren. Wat bleek nu
echter het geval, De heer X. had met grote spoed en om onduidelijke redenen
het land verlaten. Op het moment dat ik dit van zijn secretaresse vernam
begon mij al iets te dagen, en toen ik een ongetekende enveloppe in mijn
postbus aantrof wist ik hoe laat het was. OM GEKONTINUEERD TE ZIJN....

Ik begaf mij met haastige tred naar de dichtstbijzijnde telefooncel, alwaar
ik het nummer dat achterop mijn inlegzool was gekrabbeld begon te draaien.
Terwijl het raspende gepiep van de verroeste draaischijf zich vermengde met
het geklok van mijn kokhalzingen, schoot mij een geniale doch afschuwelijke
gedachte door het hoofd. Op dat moment kwam de verbinding tot stand. "U
luistert naar het electronische silhouet van Zacharias X. Zacharias X.
bevind zich momenteel in een paralel universum, maar zodra hij zich heeft
vereenzelvigd met de informatie waarmee u zijn electronische silhouet
ogenblikkelijk zult belasten, zal hij op geheel eigen en onverwachtte wijze
contact met u opnemen. Stort uw hart uit na de sample. SLAAAVE TO THE
MUUUSIIIC!!!!" Het woord was nu aan mij.... OM GEKONTINUEERD TE ZIJN...

De ontzettend wrede moordenaar stapte met laarzen en al uit bed, veegde zijn
zolen af aan zijn lakens en sprong uit het raam. Hij suisde achttien etages
naar beneden en landde op een jong echtpaartje dat hij met veel
bloedgespetter verpletterde. HAHAAAAAAAA! de eerste triomf was binnen. Hij
stond op, veegde zijn laarzen af aan de stoeprand en zette het op een lopen.
Hij rende en rende, VET hard ook, en ondertussen flitsten zijn irissen de
omgeving af op zoek naar een nieuw smakelijk sterfgevalletje. DAAR,
LEONARDO, DAAR! hoorde hij een stem in zijn botte kanis heen en weer
timmeren. en inderdaad, een wit met roze kinderwagen stond onbeheerd op de
top van de Eiffeltoren. Met een GI-GAN-TIESE jump [dzjump] of zelfs bijna
[dzjamp] was hij INEENS ter plaatse bij het incident. "Ik zag het allemaal
gebeuren! [ween snotter] En ik stond er bij en ik keek er naar! [slobber
snik snaak] En ik kon er niets aan doen maar het gebeurde toch! [lebber
slik]" "Wat naar voor u en toen?"
De kinderwagen bleek politiek te gevoelig te liggen om tot pulp vermalen te
worden (langzaam) dus ging de ontiegelijk gemene krimineel maar thuis op de
bank een fillempie chekke.

Ja, met Arie?
Hall******kggrrkk
Ha....LLO?
kkkggggggkkgrkkgrkgkrkgggkck...kggrrELP!
Onmiddelijk wist mijn razendsnelle brein wat er moest gebeuren. Ik sprong
van de klif in het ravijn en stierf. In de dood vond ik achter een pilaar de
geheimzinnige contactpersoon. Ik vroeg hem het geheim. "Waarom zijn de
poezen rond?" Hij zweeg, veelbetekenend. De interpretatie van mijn
razendsnelle brein schoof ik met een knarsend geknierp in het sleutelgat tot
het Reaalm van de Dertiende Heerser, en weldra ontvouwde zich voor mijn
oogen een zinderend schoon schouwspel. Slanke, ovale schimmen cirkelden
dwars door de rode duisternis naar voren. "Niet te dichtbij, of anders!"
schalde mijn kraakheldere stem en brak af, op zijn eigen weerkaatsing in het
lichtblauwe luchtledige. Ook de schimmen bezagen de gebeurtenissen vol
afschuw en tederheid in hun oogen. De opaalen schalen van geluk braken in
scherven.

beste lezers. Het verhaal Zacharias X en de Vierkante Kanonskogel is een
interactief literair meesterwerk. Dit houdt in dat alle suggesties van uw
kant door de auteur in belangstellende overweging genomen worden, vervolgens
door hem bespot en beschimpt, en als u uw naam vermeld wordt u door de
auteur hoogstpersoonlijk uitgelachen. In afwachting van uw schrijven
verblijf ik.