rep.

Radeloze kanshebbers steken van wal tegen het draadstaalachtige geneuzel in het rookhok. Zacharias X is ondertussen terug van zijn transcendentale omzwervingen maar koopt daar niet veel meer voor in deze kantine - het is na tweeen, de kroketten zijn op en er is alleen nog maar rotte vis te halen. Driewerf shit, de tegels aan de wand zijn tekens geworden, niets is meer solide, de processen in onze hersenen nemen de rol van structuur over van het stoffelijke en daarmee is de ondergang ingezet. Nogmaals shit. Maar een tegenwerping: zijn de processen in onze hersenen niet ook juist stoffelijk? Ja! Er is weer hoop! Niets is verloren! Voornu althans.

Komt er nogeen eind aan? dit stuk hopeloze brokken, dit eindeloze voortgestuw van ons liederlijk samenzijn in deze kantine - hebben we er nog zin in? Ik zal mijn lezers geen valsheden voorspiegelen - het is aan jullie om de werkelijkheid die ik je toedien te verdraaien en te vervormen totdat er een hapklaar stuk draadjesvlees uitkomt dat er uitziet alsof het dagenlang in de pan heeft liggen sudderen. Die overtuigingskracht, daar gaat het om.

Toen God de eeuwigheid uit zijn hoofd had gezet stond hij eindelijk op. Zijn sigaar was uitgegaan tussen zijn tanden en hij nam een paar stappen richting het penantkastje waar hij zijn kaarsen en theelichtjes bewaarde, in de hoop dat er ook nog een doosje lucifers zou liggen.