VI

Uiteindelijk verloor Harrie het bewustzijn, en het kwaad kwam vanachter de bergen de ongerepte landen binnenstromen. Ze sprong, en een donkere lok viel voor ogen. De wereld hulde zich in schuld en zonde, bliksem en donder, en ging ten onder. hahahahahaaa! Ik ben snooood!!!... proclameerde de dood. Maar hij viel ten prooi aan de Honderdkoppige Wolf, die vanuit het diepst van zijn eigen nachtmerries was losgebroken, en de Dood met smeulende ogen besprong, en kokhalzend verzwolg. Het kosmische equilibrium brak af als een twijgje, het universum zwichtte en klapte in. Licht stokte en stolde, duisternis ontdooide en verdronk in zichzelf. Tenslotte waren alleen liefde en haat nog over. Zij keken elkaar aan in doodsangst, maar de dood was er niet meer, aleen meedogenloze leegte. Toen, op het wanhopigste moment, knapte het koord en brak de ban, en haat en liefde smolten samen. Dit was de vervulling, en hiermee was het eind van de eeuwigheid aangebroken.