ja die avond

Jewaitet hoe het zit madderfakker - ik schrijf nu hier, het is laat, de avond wacht om neer te tuimelen over de grachtengordel, maar ik laat haar nog even wachten, bungelen aan de nok van de hemelkoepel - ik zeg fok de avond. Ik ben voor de dag. Dat is arbitrair, dat heb ik besloten in een totaal gedistantieerde bui, het besluit heeft geen verhouding tot "wie ik ben" of "waar ik naartoe ga", het besluit is uit de lucht komen vallen, precies zoals de avond dat nu ook zo graag zou doen - ironies! Ironies! zeg ik nog een keer. Bijzonder ironies. De avond ondertussen kleurt en fleurt en drammelt over bloemengeur en hangt de general nuisance uit om toch maar net dat stukje aandacht mee te pakken dat hij zo cravet - maar ik ga er niet op in. Als een volleerd leeuwentemmer of stierenvechter ga ik er niet op in, doe ik alsof mijn neus bloedt, rood als de kleuren van de avond die wel stijl heeft, die niet zo loopt te aniken met oranje paars en groengeel gifgasachtig palet en dan denkt origineel te zijn, modern of zelfs postmodern, wat kan het mij ook allemaal verrotten, die termen, een tafel is rond als er vlees op staat en verder, basta.