Anima 1

Ik las het volgende gedicht op de binnenkant van de achterkaft van mijn dagboek, een van de vele uit 1996, het jaar dat ik begon te schrijven. Het is wonderlijk te zien wat voor duistere zaken blijkbaar in mijn geest leefden, zonder dat ik daar in het dagelijks leven ook maar iets mee te maken had. De dagboeken zelf zijn van een onbegrijpelijke onschuld, onbegrijpelijk in de zin dat ik me er niet meer in kan verplaatsen. Maar de gedichten zijn steevast duister, en lijken te verwijzen naar gebeurtenissen die later in mijn leven zouden plaatsvinden.

Somebody's knocking on my door
Seems like no one I've met before
He whispers that if I will be his friend
My life as I know it will come to an end.

When I ask him to tell me his name
He gets angry and says this is no game.
I turn around to take a look at my room
Stand face to face with invisible doom.

I try to turn myself back to the door
But my feet seem to be glued to the floor.
I look for comfort but can't find a doubt
Then panic strikes me, I have to get out.

I cry for the help of the mystery man
I wrestle for freedom as hard as I can
And when I finally know that can't fight on
It strikes me that the stranger is gone.