middaguur

In dit koffiehuis
zing ik rond
trilt dit vacuum
aan gruzelementen.

Stemmen heffen
niet onhebbelijk
naar het woordje
dat even staat

De lucht is blauw
vast wel ergens,
Een plas op de stoep
glinstert perfide.

Een voorbijganger
ik zie nog net - een tas! -
dat het niemand was
die ik ken.