Deze terechtstelling
het schandblok, weer in gebruik genomen
want - zijn we weer bij de les -
schaamte is leven
want de natuur wil zich verhullen.
De wegen kruisen en splitsen en wentelen
in blinde spiralen om elkaar heen
leiden tot niets dan uitputting
neervallen in het stof
slaan op de Aarde.
Deze Aarde beeft dan
geeft gehoor, jawel
zoals de Hemel blijft zwijgen
na talloze diensten aan hem bewezen
kreunt de grond met mij mee
gebarsten basis voor mijn fort
het magma stuwt zich op
als gewelddadig braaksel
uit de maag van de vuurvreter
die geen grenzen kent
Jij wel, ranke vogel
jij kent wel grenzen, niet?
Talloze, ze maken je schoonheid
mogelijk, precies zoals jij
jij weet jezelf te dragen.
Een vogel krast in mijn verleden
ik sla er geen acht meer op
mijn Aarde is me trouw
wie ben ik als niet
de wispelturige hemel?
No comments:
Post a Comment