het oppakken van de draad

Hoe het verleden los te laten?
Ik ben me er op de gewone momenten die tot dag aaneen worden geregen niet eens van bewust dat ik er aan vast houd. Maar wakkerschrikkend uit dromen merk ik het - en ook het vage vlies van weemoed waarvan ik me soms om me heen gewaar word suggereert dat er nog vele dingen spelen, in mijn zenuwstelsel, in mijn klieren en mijn hart, onafgemaakte herinneringen. Draden die door mijn leven liepen en die ik op een gegeven moment heb losgelaten. Ik wil die draden dolgraag weer oppakken, maar waar liggen ze? Waar zijn de uiteinden terechtgekomen? Of, dramatischer, wie is er mee aan de haal gegaan?

Het verhaal van mijn leven ontspint zich niet met de vaart waarop de motor het lekkerst bromt. Het hapert en hakkelt teveel, blijft in de stad in z'n twee, op de snelweg in z'n vier, ingesteld op bochtige weggetjes met veel tegenliggers. Terwijl voor me een open ruimte ligt: de open ruimte van de toekomst. De zon komt op boven de horizon, dauw vervliegt in kleine regenboogjes, mijn aandacht is gevestigd op het eventuele afslaan van de motor, op kuilen in het asfalt.

In de verre verte, ver voorbij die stomende gouden einder, daar liggen mijn toekomstbeelden. Het waren ooit plannen en doelen, nu zijn het niet meer dan dromen, nu de uiteinden van de draden in mijn ziel onder lagen sediment zijn weggeslibt. Raak ik ze ooit nog aan, graaf ik ze ooit nog op?

Ik zou bijna gezegd hebben: De tijd zal het leren. Maar het enige dat de tijd me leert is dat het verleden verder weg raakt, en daarmee ook mijn ziel. 'Tegen de tijd in, rebelleren tegen deze rechtlijnige leraar!' roept mijn geest. Mijn geest heeft soms goede ideeen. Maar ook makkelijk praten.