Dodemans Harrie lag in de Heemelen uitgestrekt onder een palmboom met een Martini-Bubbel-urp voorzien van een parasolletje. Met zijn gezicht naar de stralende hemel lag hij te mijmeren over, of, met de gepaste eerbied, zich voorstellingen te maken van zijn scheppingen in hun voltooide staat. Vooralsnog bevonden ze zich slechts in zijn hoofd, en daar genoot hij van - hij hield de pracht nog voor zichzelf, eventjes, voor hij die over de wereld uit zou storten.
Hij nam nog een slokje van zijn drankje en zette de muziek, een fluitconcert van Bach, ietsje harder. Een aantal engelen die de wacht stonden te houden op opgehoogde wolkjes keek om, het was niet te zeggen met wat voor gelaatsuitdrukking - er sprak altijd voornamelijk volmaakte edelheid uit. Harrie hoopte dat ze van de tonen konden genieten zoals hij dat deed.
Toen ging hij op zijn buik liggen en pakte zijn schrijfblok erbij. Een gedicht viel als een vrucht van zijn pen.
Gelukzaligheid
geluk & zaligheid
zalig geluk
wat een vreugd
pompiedom
Zeer tevreden bekeek hij het gedicht, scheurde het uit zijn blok en verfrommelde het tot een prop. Hiermee bekogelde hij één der engelen. Deze raapte het propje op en vouwde het uiteen. Aandachtig las hij het, en zijn borst begon te schokken. Geroerd keek Harrie toe hoe de engel in een onstuitbaar wenen uitbarstte.
Glimlachend nam Harrie de liefkozingen van de engel in ontvangst.
Hij ging weer liggen op zijn stretcher, nam zijn drankje ter hand, en wierp toen onverhoeds een blik omlaag. Vuur, rook, lava en oerwouden trokken aan zijn geestesoog voorbij.
Hij besloot er maar geen gedicht over te schrijven.
No comments:
Post a Comment