Spot niet met vuur

In een kamer waren verzameld: De Koningin der Zwaarden, de Bisschop en de Page van Pentakels. Een kaars flakkerde op tafel en wierp de schaduwen van de drie mensen op de uit grofgehakte stenen opgetrokken muren.
Het was lange tijd stil. De koningin keek naar de schaduw van de Bisschop en een stroom morbide gedachten diende zich aan. Ze schoof ze terzijde, maar nam er, door de kracht ervan gedwongen, kennis van.
De bisschop keek naar de schaduw van de page en zag al het falen dat nog nodig zou zijn in diens leven. Grote meewarigheid vervulde hem.
De page tenslotte beschouwde de kaars zelf, gefascineerd door de macht van die vlam die de twee mensen in zijn gezelschap in bedwang leek te houden. Voor de grap leunde hij voorover en blies de kaars uit.
'Wel verdomme!' vloekte de Koningin. De Bisschop keek in het rond naar zijn scepter. 'Page! Dat zal je bezuren!' Maar deze was vlug onder tafel gaan zitten en spitste zijn oren voor het gesprek dat nu zou komen.
De Bisschop: 'Waar is dat kreng?' De koningin zweeg, en de page voelde haar blik door het vertrek flitsen.
'Steek die kaars weer aan!' riep de Bisschop.
'Doe het zelf!' riep zij.
'Ik heb geen vuur! Ik bedoel, ik heb altijd vuur! Maar niet voor deze kaars!'
'Oh je bedoelt je Heilige Vuur? Voor bij je rituelen? Nee, laat dat inderdaad maar in je zak zitten!'
'Wat bedoel je daarmee?' vroeg hij achterdochtig.
'Oh, helemaal niks . Het gaat mij absoluut niets aan wat jij uitspookt achter die zware gordijnen die je voor je heiligdom schuift als je er binnengaat.
'WAT probeer jij hier te insinueren?' klonk het nu scherp uit de mond van de heilige.
De page had alweer spijt van zijn grap. Hij kon niet meer tevoorschijn komen, Hij wilde met zijn oren dicht vluchten, maar hoorde koningin sissen: 'We zijn hier met z'n tweeen, dus ik hoef helemaal niets te insinueren.
'Ik merk het alweer, jij banaal kreng, jij denkt ik mijn heiligdom bevuil metdaden die jouw reinlijke daglicht schuwen!'
De koningin snoof. 'Waarom heb je anders zo'n schimmig heiligdom?'
'Schimmig, schimmig? Schimmiger dan dit vervloekte gesprek in het pikkedonker? Schimmer dan dit schijnheilige schermspel waarin je me meesleept met je twistzieke geest?' Wat zeg ik in Godessnaam ook weer allemaal tegen je? Genoeg! Ik maak een eind aan deze scherts!'
De man ramte met de voet van zijn scepter op de keien vloer en beende naar buiten.
De hield zijn adem af. Zou hij met de schrik vrijkomen?
'Kom maar onder de tafel vandaan!'
De page vloekte in zichzelf en kroop tevoorschijn. Hij durfde de koningin niet aan te kijke,
'Ik wist niet dat jullie zo kwaad zouden worden,'
'Wat heb je net gehoord?' vroeg zij.
Gehoord? Niets. Nou, ik hoorde dat jullie me wilden straffen. En dat is terecht.'
'Goed.' De koningin gaf de page een tik op zijn wang. 'Verdwijn uit m'n ogen. En geef me de lucifers.'
De page boog en overhandigde haar het luciferdoosje. Met een onderdrukte diepe zucht liep hij naar buiten.
Hij zag nog net een glimp van het metaal, toen: Pats! De scepter landde midden op zijn hoofd.
Voor de pijn hem greep was hij weg.