De Lurkende Boerin

Jacksonman was onderweg. Hij sierde de parodische triumfiraten van de lataarnpalen langs de autoroute, en verhief hen in hun urgente transgressiedrang tot hoopjes stront, althans in zijn eigen beleving. Dat was voldoende. De keren daarop fietste Demiurg Jones langs de palen en zag dat er iets ontbrak aan hun minderwaardigheidskomplex. Hij schopte ze tot pulp en fietste verder. Zo, is de balans in het kosmologische spel ook weer naar de kanker geholpen, riept hij vrolijk. De palen weenden, zij weenden bittre traanen.
De zon kwam op en de kippen tokten wat en de boer trapte zijn boerin in haar kut om haar nou godverdomme eens wakker te maken voor het avondeten alweer op tafel moest. Maarde kippiesoep stond nog in de wastafel en de boerin lurkte het overgrote deel over de vette vingers van de boer, die in schateren uitgierde over de cruelliteit van zijn vrouw en haar tot pulp sloeg. Het was je reinste mishandeling, en de konijnen in de vensterbank hebben het er nog over. Maar zij, de boerin, was beter af dan ooit, zij was nu in de Hel, en daar had ze lol voor twee, met allerlei vunzige ventjes die ze wel de baas kon. Haar boer was eenzaam, en dat zou het fornuis weten ook. Hij stak zijn haar in brand, dansde gillend rond en schopte toen tegen het gasfornuis alsof het de schuld droeg. Aangeslagen explodeerde het fornuis en scheurde de boer in duizend stukjes, waarvan de koeien begonnen te knabbelen toen omdat het gras op was.