infantiel gebrabbel

Hobelehobbele ging het koestje voort de duisternis in. De voetjes van het gravinnetje en het graafje binnenin het beschutte plekje op het dak lagen te wiebelen dat het een jawelste was, want dat was hun gebruik, als zij onderweg waren onder de sterrenhemel. Het was toch prachtigjes dacht het rgavinnetje en porde het graafje in zijn rug.
A Jakkes! exclameeerde die formeel.
He jekkiederrie stel je niet aan Jan, zei zijn gade tot hem en prikte hem nogmaals tussen de ribben waarop het graafje in grienen uitbarstte.
Ik vind het niet leeuk! riep hij. Ik vind het niet aaaaaardig.
De koestsier viel hem bij en gezamen zongen zij een mooie treurzang onder de sterrenhemel, dat de sterren er van naar beneden kukelden. De treurzang ging zo:
Ik vind het niet leeeeeuk
ik vind het niet aaaardig
wat je me daaar fliiiiiiikt
filkkkelientje, flikkelientje
ik vind het elleeeendig
ik vind het heel vieeees
een naaaare streeeeek
jekkiederie jekkiederrie....

Hompa hompa hoela hoep
hoebelehoebele wie eet er poep?
ba ba wat een ranzige suu-hugeeestie
wat een aftanse en vadziguuhe kwestie

En toe deed het peerd ook nog eens mee

Hup hup peerdje in gelop
deur die wei, plop plop plop
hup hup peerdje doe maar je best
een big maakt stront en een koe maakt mest

Toen jekkederrie jantje door zijn anale fase heen was geploetert kwam hij aan bij de rijstebrijberg. Daar hij die na heem te zullen hebben verorberd weer helemaal uit zou moeten schijten (want hij hield niet van kotsen) zag hij er vanaf zich er een weg doorheen te banen en sprong hij eroverheen. toen kwam ihij in het land van na de rijstebreiberg, en hij voelde zich er meteen dioor de lokale bevolking omarmd. Dat was heel leuk EINDE!!!!