Toen de avond viel en het nacht was geworden at de man zijn laatste vermicellis op. Hij vond het maar een smakeloos goedje, maar hij vermurwde zijn opstandige innerlijk en nam het hapje voor hapje naar binnen waar hij het met afgreijzen begon te verteren. Dat was een nacht werk, en toen het ochtendgloren hem kwam overvallen vanover zijn schouder (hij zat namelijk met zijn rug naar het raam aaneen houten tafel) toen dacht hij; nu zal het wel gereed zijn. En hij stond op en ging slapen. Toen stond hij op en droomde nog wat na onder de douche. Nou, ik heb lekker geslapen! Mijmerde hij plots. Wat een herrie vandaag trouwens. Men was op het dorpspleintje een wolkenkrabber in te grond aan het timmeren dat het een lieve lust was. Maar de echte lieve lust was het nou ook weer niet, want wolkenkrabbers krabben liever wolken dan dat ze onder de grond met hun funderingen de aarde moeten gaan krieuwelen. Daar zijn wormen voor. (al dit alles kunt u nalezen in wolkenkrabber en wormen van doctor Eduard Onderbroek)
Ondertussen stapte de man uit de does en begon strak aan zijn ontbijt. Plakjekaas, sneetje brood, plakje worst, scheutje melk in de thee - en hops, weer een maagje gevuld en klaar voor de dag. Hij was een russiese vechtsporter in het eten, In het ontbijt in eder geval. Voor het diner was hij meer een mislukte pitboel-terrierverkoper in zuid Kirchizie waar ze helemaal geen pitboels moeten hebben en al helemaal geen mislukte. Eigenlijk was hij kwa diner dan ook een mislukte mislukt pitboel terrier verkoper in Zuid Kirchiezie, wat dus eigenlijk een tautologie is. Hij was dus een tautologie wat het diner agaat, en een russiese vechysporter wat betreft het ontbijt. Maar wat betreft de lunch??????? dat blijft geheim tot de volgend eepisode.
No comments:
Post a Comment