holy shit, wat is dit?

Een nieuw verhaal Een nieuw vreugde. Ontspruitend onzichtbaar eerst en onvoelbaar door de zenuwen zo gewend aan de pijnsteken van de alledaagse achteruitgang. De sprong voorwaards wordt met scepsis in acht genomen als zijnde een illusie. De zwaan wenteld om zijn eigen harvormige nek in de wetenschap dat hij alleen in de liefde verlaten zal bliijven. Tegenoverstaand de oever van het plezier, zo lang verlaten, is de zee die hem daarvan scheidt de enige realiteit. En hij zwemt, wachtend op de gendadeslag. En als die niet komt, weet hij zich geen raad. Hij verslaapt zich. Hij vergeet de tijd. Hij roept boe en poept bah en kijkt in de spiegel, en spreekt in vreemde talen. Maar het leed komt.niet. Hij gedraagt zich naar de patronen ervan, en trekt alles in twijfel. En toch voelt hij zich gezond. relatief. en geil. En zijn buik verkrampt niet langer, al is de impuls van de narigheid nog nabij. En waar is de afscheiding van de liefde? ook er weg. Er is niets dan tegenwoordigheid. En dat is zo verwaand. wat wat eens realiteit was, en gewoon logisch en voordehandliggend, is nu vergezocht en ironisch. Hoe kan het leven nog goed zijn, na een bungeling aan de rand van de afgrond? Hoe kan er iets vervuld worden van de dromen die ooit rotsvaste zekerheden waren? Het geloof is gestorven. En juist nu, juist dan, worden de eerste silhouetten ervan tegen de middagzon van de toekomst ontwaarbaar.