Even serieus

Gezien de imperfecties van het lichaam als machine, en de ongelimiteerde mogelijkheden van robotica om de mens hierin te overtreffen in effectiviteit, postuleer ik dat het de rol van kunst is om zin te geven aan de imperfecties van de mens. Kunst is juist datgene dat de natuur niet kan voortbrengen. Humor en absurditeit zijn hierin van de hoogste orde. Kunst in deze zin identificeert ons met onze menselijkheid, we raken erdoor in een staat van acceptatie van onze beperkingen - men geeft zin aan onze beperkingen. Kunst zoals gezien in de Griekse tempels daarentegen stemt ons nederig, daar het ons confroteert met onze de mogelijkheid van perfectie, en brengt ons in een staat van aspiratie - wij willen die perfecties, die we wel observeren en begrijpen maar niet behelzen of bereiken, belichamen.