De Wereld is een Oen 1

De wereld was rond rondom me. ik was recht, als een kaars, als een hark. Of ik een vlam of een paar staken had als hoofd, het deed er niet toe, ieder ander was vrolijk, olijk, rondig en bol. Ze waren allemaal vol, met lippen van zoet vloestof die ik nooit proeven zou. Het was een wereld die hemels was, en ik was de hel omdat ik er buiten stond. Mensen keken me aan zoals zondaars naar de hellepoort kijken. Of nee, zoals heiligen dat doen, die er niet binnen hoeven. Meewarig, met een goed verscholen greintje leedvermaak. Een smalend lachje als ik uiting gaf aan mijn bewondering voor en verlangen naar hen, die het zoo goed voorelkaar hadden in het leven. Geluk. Het was zo georganiseerd voor mij door het kosmische brein dat achter alle beproevingen zit. Het was een zware tijd. het was een tijd waarvan ik begreep dat ze me veel te leren had. Maar een tijd die ik zo snel mogelijk probeer te vergeten. Vandaar dit boek. Een poging het uit mijn hoofd te zetten. Van kop tot staart, de lijdensweg va een mensgeworden syndroom. ik noem het vorlopig: De Wereld is Een Oen ; portret van een mislukte solipsist.