In een ruimte: De Vertwijfeling

In een kamer waren verzameld: de Koning van Vuur, de Gerechtigheid, de Dame der Stromen en de Vertwijfeling.
De Koning nam het woord. Hij sprak in het algemeen, als tegen een vergadering: 'De avond valt over ons winterland, en de kou van de wereld dringt ons naar binnen. Wij moeten ons aan elkander warmen, opdat we niet verpieteren in het schrale licht van onze individuele zielen.'
De Dame lachte en sprak: ik zou haast de ironie in uw stem missen, Koning. De koning glimlachte minzaam. De Vertwijfeling nam daarop het woord. 'Wat is daar zo komisch aan? Niet iedereen is zich zo verzekerd van een liefhebbend gezelschap dat hij kan pretenderen ook in eenzaamheid vervuld te zijn van warmte.' De dame antwoordde hem: 'het was komisch uit de mond van de koning. Als u het zou hebben gezegd, had ik niet gelachen.'
'Goed, dan zeg ik het bij deze'.
'En u heeft gelijk.'
'wat schiet ik daarmee op?'
De dame haalde haar schouders op en keek naar de gerechtigheid.
'Moet ik het weer oplossen?' vroeg deze, verstoord uit zijn granieten evenwicht.
Allen keken hem aan. 'Vol verwachting klopt ons hart!' sprak de Koning. De dame kon een lach niet onderdrukken. Kwaad probeerde de vertwijfeling haar aan te kijken, zij stuurde zijn blik soepel naar de Gerechtigheid. Die voelde nu de twee vertwijfelde ogen in zijn schild van onzijdigheid priemen.
'Ten eerste,' bulderde hij plotseling, 'valt het onheil ten deel aan degeen die zich beklaagt over zijn lot.'
Hierop was het een tijd lang stil.
'Oh ja, en wat moet ik dan??' riep nu de vertwijfeling.
'U moet helemaal niets. Dat is uw fout. U hebt in dit leven enkel en alleen rechten, koninklijke rechten. U mag bestaan, en u trekt deze zegening in twijfel. Daarmee ontneemt u uw bestaan van de meest fundamentele zegening, namelijk de vreugde.'
Wederom vier er een stilte. De koning zat echter te knikken, en mompelde na een poosje 'hear, hear'. De dame keek geinteresseerd naar de vertwijfeling. Hoe zou hij dit opvatten?