De onherbergzaamheid van het grote geheel steekt schel af tegen het comfort van mijn slaapkamer. Toch moet ik opstaan. Woest wervelen flarden van aggressieve dromen om mijn suffe geest die liever een ander droomthema had gezien. Gelukkig zijn er altijd de uren die verstrijken, die ochtend die middag wordt, de werkdag die zich afsluit, en vrienden om te bezoeken. Maar die ochtend, glibberend over de stoep naar de tram die altijd net voor mijn neus weg dreigt te rijden, wachtend bij de kiosk met vrolijke berichten over Gaza is er geen reden om die sufheid te doorbreken. Liever even de rit uitzitten.
De gnoerbarstzwartnektroepiaal verderft in zijn brakende kansloosheid tegenover het heetwitte schermspel der droogklootgrasduinkinderen en de onderbroek van het schorem is niet meer zo wit als hij geweest is. De oppermacht van de derderangs ploertendoder vervalt in schilvers van de afbladderende muur van zijn oprechtheid. De klammerang van de kerkklok in zijn brein harnast een schooierige penosemarionet zonder dat die enige inbreng toont bij de uiteenzetting van de ontzelvingsdrang tegen wil en dank. Het is. Daarentegen kwam de adertoevoer in tegenstrijd met de lating en dronk ik thee met suiker. De kopjes op de schoorsteen, ze denken aan alles wat er gedronken werd en de lustobjecten van de toestand komen terstond tot bevruchting terwijl de salaam-zeggende noblesse zich uitstrekt over het grote geheel, waar ik geen boodschap meer aan wens te hebben. Liefde kleurt roze, maar de oceaan is wit en grijs en het zand stuift terwijl het bevriest. Glibber en lach, de ademtocht der zielnacht kwijnt in een donkere hoek niet ver van hier. Zoden aan de dijk terwijl daar de vinger in steekt, een held is ver te zoeken maar dient zich aan in den treure. Zowaar, de vliegen om mijn hoofd geven het op en storten ter aarde. Ik zou ze barbequen als ze enig vlees om het lijf hadden.
No comments:
Post a Comment