Loretta van de bovenwinkel riep naar beneden vanaf de voorgevel. 'Ze is stuk!' over het beeldje. Dat haar laars had vertrapt. Rood gelakt, met leren riempjes en koperen gesp - het beeldje ging eraan te gronde. Mooi was dat - scherven op het plafond, de schemerlamp die zich omdraaide, zijn hals, zijn draad in bochten wrong om van het beeld te kunnen genieten. Om het te overgieten met zijn schrale oranje licht.
Het beeldje ondertussen zwolg in de tragedie die gelukt was tot stand te brengen. 'Ik ben het onderwerp van alle aandacht, het is gepast, ik voel me klassiek, en dat zien ze aan me.' En dat was zo. De scherven blonken met een geraffineerde karteling totin de bloedbaan van het overtsture eigenaresje. Tot ziens! Scandeerde het beeldje. 'Tot je me weer vindt, in een ander leven, in een andere tempel!'
Het meisje deed niets, ze zette de eieren op het vuur en wilde dat het water maar kookte. Zonder dat, zonder alles, zonder te bestaan of te begrijpen, zo kon je nooit een diner prepareren. Wel salami in de aanbieding, spaanse worst ook, voor niet al te duur - al zou daar een Pyreneeenreisje voor in het water komen te vallen. Niet jammer. Alles lukt. Om te lachen is het hele leven geschikt. Zo zuur, als alles tot stand komt zonder dat je daar enige inbreng in kan aantonen.
No comments:
Post a Comment