Het stort dat het giet. De weeraanzin is overgedreven en de tijdelijkheid breekt aan. De stormrammen beschieten het vaderland. De kou is nabij. De geschiedschrijving leert de apenheul omverlopen tot een hoopje moes met pasta. De geurkrenten op het dodemansland poepen hun schorrie tot mors en morrelen aan het slot van de tijdgeest. Podver! kraait de haan met goed recht en in nog beter gezelschap. Godverdomme! Kakelt de kip. Vrouwbeest. Altijd weer, altijd tot het uiterste. Nooit meer bedoezelen, kraai maar raak. Beddek op je kop en struisvogelen maar.
Het land is overspelig. Ten aanzien van de raddraaiers op het Leidseplein kommandeert ze de veiligheidstroepen totin de koffieshops en maakt het de bestaansherders onzuur. Maar de klerezooi tegen de tijd in riemt met de roeien en rakelt wat op, kalefatert wat aan en klooit tot in de duurzaamheid. Schennis! Pleeg schennis! roept mijn hart. Doe maar wat! Kukeluur in het onderste! De kan is bijna leeg, bezat je met de restjes! Zo denkt ze over de toestand. Zo is de retteketet uit de trompet als een vlaggetje met Pang! Halleluja. Het is zoeven geworden. Tot hier en niet even. He getsie!
Waarom is de Aarde opgeheven? Waarom staat de berichtgeving in het nieuws? Waarom is de president van de verenigde naties in een vergelend kartonnen voorbehoedsmiddel gestoken? Ter dege vergezelt zijn aderlating de granaatappel der kleinzieligheid tot in het gebedshuis der kronkelende remschijven. Niet meer aandoen, geen aandoeningen meer op mijn plafond. Tot in de gerstepudding zinkt het lied van twee kaarsjes. Aan! Uit! Aan! Uit! Zo gaat dat lied. Hopsakee. De oever is in zicht. Liederlijk klamereert de pestbedoeling omver tegenaan het evenbeeld van de bestendgheid. Niet meer klompendansen. Niet meer hopsakee, de sloot in. Van Juut is goed weg. Hierzakee. Goeree, Overflakkee, en alle kleisediment in een een blikje zalmpuree. Basta.
No comments:
Post a Comment