Wit licht. Een bron. Een takel uit het vacuum. Zonder kurk spoelt de gootsteen niet uit.
Rattattatat! lammeren de geweren. Op de heuvel staat een schietschijf. Hij is een man van bovengeiddelde lengte en onderdanige leeftijd. Hoezeer lijdt hij niet. Hoezeer is zijn aanstelling niet in twijfel getrokken. Hoeveel heeft hij niet op. Hoeveel flessen jenever liggen niet naast, achter en voor hem in gruzelementen, kapotgeschoten nadat hij ze op zijn hoofd heeft gezet. Totaal leeg. Zat is hij, swaggerend als een rafelige Jagger in zijn toestandkoming terwijl de denderende napalmellende over hem heen stort als een bijenraas in het azuurgebied. Gefluit. Hekelende bomfluisteringen. 'Toujours je t'aime' raaskalt hij in zijn innerlijke hart tot zijn vriendin. Haast je. Je bent niet meer goed, je bent een eendekuiken, je hebt je ontluiken in de geweerbarst gekrommeniet en bent nu peetvader van je schoonoom. Helakee, de ontvoering van de kraainestbedelving krajukast op de dansvloer. Goed zo. Het is schoon op je laken. De kraamverdeling ellenlangt over de tegemoetkomende schuifdierenplaag. Herenig je met je blazoen! Is niets dan heilig?