De wereld is een driedubbeldwarsovergehaalde dalende, dwaze spiraal naar het niets van de volgende wereld. De energie die loskomt in het oblitereren van de volgende instantie is de gebruikelijke dosis actomine voor de koffiepauze van de Schepperskluwe die in zijn intredende draalnauwkeurigheid sowieso geen melk in de kan te brokkelen heeft zonder orgoniserende hordes kraaidieren en zwevende kiezers zonder weerga. Desalniettemin is de krieuwelende sensatie op mijn rug niet minder prettig. Sowieso. Hoe dan ook. God bestaat, niet?
Of wel. De hapstoetelkoning van het driegebergte op mijn wervelnevel is al tegenstrijdig genoeg zonder dat er ook een Jan-Klaas aan de bel trekt om soetermeer onderhands te gaan dielen. Zo handig! Zo vet, zo fijn in het gebruik! Wie komt er in aanmerking? Wie is de koning van alle tijden? Wie is de Piramide van Gizeh in de morgenstond van het eind der tijden? Wie aast op het nauw? Wie is het oog van de naald?
Waar is de epidemie gebleven? Waarom zijn er geen handen aan het stuur als de wagen de weggetjes afklettert, geleidelijk het ravijn in? De aftanse drietand van de vierhoeksvorst is kennermerlands-ongestoord in zijn zeeluwte. Hemelrijken zwelgen in hun onaangetastheid. Aardse vorsten stomen af op een nieuw tijdperk van zenuwinzinking. Inheemse monsters akelen hun droomkanaal. Het stoom oozet van zijn herzgeschaffelsdinges en terstond openbaart zich het mysterion. Zo is het maar net. Het zo maar even zijnde van het net zoe is niet meer zo als zonet. Het is een gebruikelijk kwakend dier. De kraagvattende scherpomlijning is drietands in ter stonde. Het is.
No comments:
Post a Comment