Uitkweken

Tot de tijd dat alles mag ben ik in kannen en kruiken, verslik ik mij in mijn braaksel, doe ik mee met de massa, klompendans ik in de maat van de kierewiet, klameer van de daken dat het allemaal wel best is zo en ruk de schoorsteen van het lijf van de oceaanstomer, die ik ben in het hart van mijn hart. Tot ziens, tot in de eeuwigheid, tot in de bijenkorf van de mangelmachine, tot in de geruststellende dwangbevelen van Moeder Theresa en haar drieeenheid van tijd, geld en cosmetica. De toer die ervoor nodig was hier weer op te klimmen was hals- en baanbrekend, kommer en kwel op de troetelbeurs, de kanarieleverancier stuit op een kip in zijn blazoen, de kwakende riten van de stelselhaftigheid komen op me af als verkeer en onweer. Tegenstrijdige raakvlakken parachuteren neer op de maasvlakte. Nijverheid, gestaltwenskeringen en krijgshaftige belastingverzompers komen ter zuur in de aarde die ze afschilveren met hun schaven. Kromgetrokken tenen in het driemastentijdperk. Ruk aan de bel. Schaf het blazoen af. Race tegen de klok, ratel de dieren aan hun voelsprieten, kook de woede. Nooit meer eenheidsworst. Krampachtige verveling. Blaasbalgrafinaderijen. Rookmachines gegarandeerd.