He stadje

Het is koud.
De kachel staat aan.
In de fokking zomer!
Ik ben terug hier in de stad
dit oord
en dit huis
dat nu - na "al die" jaren
leeg is.....

gedachten varen uit
arriveren gezwind
drijvend op hete lucht
aan de Donau
warme kades
hand in hand
één of ander gedoe
altijd wel weer

De ruimte vult zich nu
met iets van sfeer
het kale hout de het gele verf
ik sla er even geen acht op
verdwijn in mezelf
zoals ik loop,
bezig, met straks
als ik kan ontsnappen

De kachel ruist
het gillende kind
buiten in de regen
verdwijnt ook weer
ik vraag aan mezelf
wat hier eigenlijk is
er moet hier iets zijn
ik heb het nooit gevonden

Ooit waren hier havens
ooit waren hier provo's
ooit waren hier Beates
ooit was hier mijn jeugd
ooit scheen hier de zon
zonder dat hij loog
een eerlijke zon
een leven geleden

Verschrikkelijke nacht
al die jaren terug
het lijkt wel een eeuw
of twee, of drie
sindsdien ken ik Grieken
en Duitsers en Fransen
Romeinen, New-Yorkers
maar niet deze stad

Voor mij komt de dag
steeds weer als de nacht
die volgt op die avond
dat ik om de hoek kwam
de deur kwam genaderd
het kwaad was geschied
ik wist al zo iets
toen ik de sleutel omdraaide

Vervloekt, scherpe pijnen
die jij moest verduren
jij arme, jij verre vriend
ik dacht dicht bij je
te zijn met begrip
en wijsheid in de aanslag
voor als jij daar ooit
om vragen zou...

Sindsdien is de Aarde
een plaats voor de Gieren
ik haat alle dingen
veracht alle mensen
wantrouw alle ogen
begrijp het kwaad
doe nooit meer iets anders
dan zinken en stikken

Ik wou dat je hier was
in rechte gestalte
met komische ogen
en trotse glimlach
dan gaan we naar boven
ik zink in je stoel
jij zet muziek op
en kijkt me aan

we spreken elkaar
we stijgen tezamen
ons schaakspel neemt vorm aan
de muren verdwijnen
het licht komt ons nader
en als het ons grijpt
breekt er een lach
en misschien wel veel meer

ach trieste waarheid
mijn rug is nu stram
de kachel loeit door
mijn minachting groeit
maar nu slechts voor de stad
die de hitte niet afdwingt
maar gedwee
de zomer laat verregenen.