3:12

De Orakels van de waarzeggers spraken kwaad over de Heere, en over zijn dienaar riepen zij vloeken uit en zij bedeelden hem niets dan het tragische, het zelf-vernietigende on-lot, en hun schaduwen wierpen zich als duistere grijnzen over de afwezigheid van het geloof. Er was niets in deze dag dan een bittere leegte, en zo moest het zijn, want de werkelijkheid, die de Heere geschapen had, keerde zich soms tegen hem, en tegen zichzelf. En de dienaar van de Heere begreep dit, en ploeterde voort, an haalde zich open aan de doorns om te voelen, dat hij nog bestond, en niet verzwolgen was door die ideeen, die de waarzeggers in zijn hoofd hadden doen ontspruiten als giftige gewassen, die de bloemen verstiken. Bloed vloeide uit zijn vinger, en hij proefde het en dacht aan de oceaan, en zijn hoofd klaarde zich. En toen was het nacht geworden en de vreselijkste dag was voorbij, want de dromen die nu opkwamen waren zoet van aard en bevatten boodschappers van liefde en voortekenen van leven. En de dienaar van de Heere hoopte stilletjes, dat deze boodschappers niet alleen hem, maar alle dieren in het woud bezochten, en dat hun boodschap ook aan de andere kant van de oceaan post zou vatten en zou doen vergeten, wat voor een afgrijselijke leegte er soms bestond, als je er teveel aandacht aan besteedde.