Een geschiedenis van niets

PROLOOG
Aan een bureau zit hij
tranend nog niet
maar wel al met een hand
in de bloedige aanslag

NU BEGINT HET
Zelfs die gooi ik weg
die walgkroket
die amateur, lapzwans
dweil

nee ik houd niets
in mijn opgeheven hand
naar God, of althans
de totale duisternis

een wandeling langs
de Leidsestraat, onze melkweg
trap, exodus, mayonaise
druipend en levend en schoppend

verdriet blijft uit
als de kaars zomaar dooft
wat mag geweest zijn
als het er is geweest?

EPILOOG
Strandwinter, een beest
gruwelt door de greppel
zijn naakte lijf schrijnt
tegen de helkoude zon