strak trek de ochtend

De woede is triomf, zo is het gewoon
ik haat al die dingen, vreedzaam geleuter
sinas, fanta, mensen die weten
hoe ze mosterd op hun kroketten smeren
hoe ze waggelend zich erkennen, bellend
hoe ze hun kamertje opgeruimd hebben
of hun villa met gepolijst hout als vloer
honden hebben ze, twee, en een man
(of een vrouw)
en dat is het ergste niet, ze hebben zichzelf
op die manier, die 'savonds vergeet
waar het plaatsvindt.

De verhalen die verteld worden
in Godsnaam wat zijn ze waard
wie herinnert ze zich nog, nadien
als het echte verhaal ontspint
als de leeuwen los zijn, de vogels
krijsend en de zon voor de wolken hangt
de regen horizontaal door de straten jaagt
de straten met ooit winkels
waar ooit een aankoop een daad was
languit lachen we dan, gestrekte gezichten
in wakkere koppen met heldere blikken
de wind trotserend met tranen

Ik ratel misschien in dit oerwoud
deze hoopvolle brandhaard, de tong
van een vlam laait en lurkt aan de lucht
de maan vervormt in de zinderende spiegel
de zon is overal
de wouden op Venus ze zingen dit lied
Mercurius met zijn stalen, koude kant
beraamt de toekomst, rotsvast en hard
klassiek als de zuilen waarop de tijd rust
de Goden hebben het bepaald zonder gok
in een opwelling weliswaar maar een grote
als het leven zelf

Ja oorlog, geen twijfel, die woekert
alsof het er één is, één brandend hart
één zeis, één sikkel, één korenveld
waarover de sikkelaar struint
waarboven de raven opvliegen
waar een vogelverschrikker verrot
waar zonlicht geen schaduwen werpt
omdat niemand achter zich kijkt
maar voor zich, in gifgroene ogen
van noodlot, van vuurrode tongen
en stevent, vooruit met de borst
gehavend, geschonden, verhit
onverdeeld, gebundeld als mankracht
van alle gestorven legioenen
toen ze nog ploeterden richting horizon