Haat En Bochtige Weggetjes

De bestuurder besteeg de vrachtauto met een misdadige grijns op zijn gelaat. Hij trok zijn laarzen aan en startte de motor van het monsterachtige gevaarte. Een rollend geraas overspoelde het benzinestation in de Franse Alpen en verdween toen de bocht om. Niemand in het benzinestationwinkeltje zag de bestuurder ooit weerom. Ten minste, niet dat zij wisten. Toen hij de bocht om was toonde de bestuurder de ware aard van zijn verschijning in de bergen. Alleen hijzelf zag het schouwspel door het achteruitkijkspiegeltje. De strepen op de weg zwalkten door zijn gezichtsveld en irriteerden hem mateloos. Maar niet zo mateloos als de wijze waarop hij zich de vorige avond te buiten was gegaan aan hetgeen aanwezig was geweest in de herberg. Bepaalde herinneringen bleven rondspoken rond het netvlies van de bestuurder. Hij vermoedde dat ze hem iets probeerden te vertellen, maar hij schiep er een groot genoegen in ze te negeren. Dat gaf hem een gevoel van macht. Net als de vrachtauto die hij trachtte in toom te houden over de kronkelige maar vooral smalle weggetjes die hem de berg op leidden. Soms kwam een tegenliggend voertuig hem tegemoet. Dan had hij de keuze de vermoedelijke inzittende al dan niet van het leven te beroven. Meestal koos hij voor niet. Deze keer koos hij voor wel. De vermoedelijke inzittende had zich namelijk bij de bestuurder in diskrediet gebracht door in een peugeot 403 te rijden. Dat haatte de bestuurder. Als iemand het gore lef toonde zich in een peugot 403 voort te durven bewegen. Dus hij beukte hem hard het ravijn in. Dat zal hem leren. Veronderstelde hij. Maar toen de knal van de ontploffing uit de peilloze diepte omhoog kwam gesudderd was de bestuurder al weer met iets anders bezig. Hij had namelijk opgemerkt dat er een vliegje op de buitenkant van het voorruit van zijn vrachtauto liep. Ook zulk gedrag weigerde de bestuurder te tolereren. Dit keer was het echter wat lastiger er iets aan te doen. Maar de bestuurder was voor geen gat te vangen dus hij klom, na het gaspedaal met een zinken staaf te hebben vastgezet zodat de vrachtauto niet tot stilstand zou komen op het bergweggetje en zo gevaarlijke situaties zou kunnen veroorzaken, uit het zijraampje op de motorkap, trok zijn laars uit en vermorzelde hiermee het vliegje. Tenminste, dat dacht hij, want het was een ander vliegje. Dit vliegje had namelijk een darmstelsel en het andere, bewuste vliegje niet. Zonder het te weten had de bestuurder dus een onterechte moord begaan. Dit weerhield hem er echter niet van weer terug te klimmen door het raampje en de macht over het stuur weer op zich te nemen. Toen reed hij plotseling verder.