Piet werd gefrustreerder en gefrustreerder. Niet alleen gloeide zijn hoofd nu, ook zijn handen begonnen onbedaarlijk te trillen, zodat hij zijn theekopje moest neerzetten op het glazen tafelblad. Dat veroorzaakte een enorm gerinkel en alle bezoekers keken verstoord op. Piet was zich daar wel van gewaar, maar koos ervoor het niet te zien door met zijn hoofd tussen zijn schouders sjachrijnig naar zijn handen te kijken, die maar bleven trillen. Het was ook verdomme toch niet te verteren, hoe hij hier op de wachtlijst was geplaatst. Hij, Piet. Op de wachtlijst. Tussen al dit schoelje, dit schorriemorrie, dit schorem, deze schoften, schurken, schavuiten, schandelijk schietvoer. Scheer je weg! Dacht hij tegen een ieder in de wachtruimte. Maar een ieder was met zijn eigen zaken bezig, en sloeg alleen acht op Piets ongecontroleerde temperament, wat men nu niet bepaald zo hoog aansloeg, dat men geneigd was telepatisch onderzoek te doen om Piets ware gedachten te leren kennen, laat staan dat daar dan gevolg aan zou worden gegeven door deze arme mensen, die tenslotte elk voor zich ook een soort Piet waren, elk met een gevoel voor eigenwaarde - maar dan iets minder vet aangezet, en iets minder gefrustreerd.
Piets nummer werd omgeroepen. Alsof hij zich schaamde dit nummer inderdaad aan zich verbonden te hebben gekregen stond hij schichtig op, terloops, alsof zijn opstaan niets met het omroepen van een nummer van doen had. Hij was toch geen bevelenopvolger, geen radertje in een machine! Maar wel wilde hij graag de uitslag van de test weten. Dus hij begaf zich naar de deur met daarop nummer 6, en morrelde aan de deurkruk. Die morrelde terug, en zo was er gedurende enkele momenten een gefrustreerd en voor de medebezoekers van het Gezondheidscentrum te Halfweg irritant gemorrel gaande. Piet steeg niet in achting. Tenslotte ging de deur open, en daar zat, in doktersjas, een Afrikaanse vrouw, die Piet met grote donkere ogen aankeek. Piet was meteen gie-ganties opgelucht. Als hem dan toch door een ander mens verteld zou worden hoe het met hém gesteld was, dan toch echt liever niet door een roze bleekhuidige man met een ironisch lachje dat zich permanent rond de mondhoeken had genesteld met het verkondigen van zoveel heil en onheil tegen zoveel bleektrillende geslachtofferdenl, zoals hijzelf. Piet glimlachte naar de dokter, en schudde haar hand. 'Piet' zei hij. 'Dokter Samarinda' sprak de dokter. 'Ik zal uw testresultaten er even bijpakken.'
Ze haalde er een mapje witte papieren bij en begon te lezen. Ze trok haar wenkbrauwen op, en keek Piet aan. 'Is het zo erg?' vroeg Piet. Zonder wat te zeggen ging de dokter verder met lezen. Nogmaals keek ze hem onderzoekend aan. Ze legde de testresultaten weg, en vouwde haar handen op het tafelblad. 'U kunt weer gaan'. sprak ze.
Piet keek haar verbluft aan. 'U kunt weer gaan?' herhaalde hij, implicerend dat deze mededeling vanzelf uitleg vereiste. 'ú kunt weer gaan.' verbeterde de dokter hem. 'Ik ben hier nog de hele dag nodig'.
Piet probeerde zijn gedachten op een rijtje te krijgen. Hij was op van alles onvoorbereid geweest, maar hierop al helemaal. 'U kunt weer gaan..' herhaalde Piet nogmaals. Voordat Dokter Samarinda hem nogmaals kon verbeteren sprak hij vlug 'ik bedoel ik kan weer gaan.'. Samarida vouwde haar handen weer en knikte. Nu meende Piet een glimlachje te ontwaren. 'U bent heel aantrekkelijk, dokter - mag ik Samarinda zeggen?' 'Dat mag' sprak Samarinda vriendelijk. 'Dank u wel.'
Veel meer pijlen had Piet niet op zijn boog, en na wat aarzelen stond hij op uit zijn stoel. Hij stond nu tegenover Samarinda, en keek bovenop haar rijkgevulde boezem. 'Maar ik wil helemaal niet gaan' sprak hij, en tegelijkertijd deed hij een wilde greep naar de papieren in haar hand. Samarinda trok deze terug en hield ze voor haar borst. Nu had Piet noch zijn testgegevens, noch zich op haar boezem. Zijn greep had verkeerd uitgepakt. 'Ik moest maar weer eens gaan' sprak hij, en Samarinda's blik bevestigde dat.
Voordat Piet de deur achter zich sloot wierp hij nog een blik op de dokter, en zag dat ze de papieren weer had neergelegd. Toen ging het slot soepel klik, en Piet zag dat zijn handen niet meer trilden. 'Volgende!' sprak hij met gezag door de ontvangstruimte. Niemand reageerde, maar dat merkte Piet niet meer.
No comments:
Post a Comment